Mosty łyżwowe w Płocku to w zasadzie dwie konstrukcje: pierwsza funkcjonowała w latach 1838-1887, druga od 1887 r. do I WŚ.
Pierwsza przeprawa miała ok. 700 m i składała się z 25 tafli o dość znacznej szerokości, bo około 10 m, opartych na 38 tzw. łyżwach. Co ciekawe, płynące Wisłą statki, barki, tratwy musiały ponosić opłaty za otwarcie mostu. Most - podobnie jak wszystkie konstrukcje tego typu - był demontowany na okres zimowy.
W 1887 r. starą konstrukcję zastąpiono nowym mostem, nowocześniejszym, ale znacznie węższym, bo miał ok. 6 m szerokości.
Po wybuchu I WŚ, most dwukrotnie niszczony przez wojska rosyjskie: najpierw w sierpniu 1914 r. na skutek zarządzonej w panice pierwszej ewakuacji (został podpalony), a następnie w lutym 1915 r., przed definitywnym wycofaniem się Rosjan z Płocka. Po zajęciu Płocka Niemcy odbudowali przeprawę, ale z założenia miała ona charakter tymczasowy i rozłożono ją bardziej w dół rzeki na poziomie Wzgórza Tumskiego, co wiązało się z podjęciem decyzji o budowie stałej przeprawy, właśnie w miejscu dawnego sytuowania mostu łyżwowego. W tym miejscu ustawiano także późniejsze przeprawy pontonowe, w związku z remontami Mostu Legionów J.Piłsudskiego, w latach 70-tych i w 1998 r.