Na tym placu doszło do największej egzekucji i zbrodni, jakiej dokonali Niemcy podczas II wojny światowej w Kraju Warty – regionie bezpośrednio wcielonym do III Rzeszy. Zbrodnia ta była akcją odwetową Niemców za zastrzelenie oficerów Gestapo przez sierżanta Wojska Polskiego Józefa Mierzyńskiego. W konsekwencji Niemcy dokonali na szeroką skalę aresztowań w Zgierzu, Łodzi i okolicznych miastach. 20 marca 1942 r. na ówczesny Plac Stodół spędzono okoliczną ludność, która miała przyglądać się zbrodni. Po egzekucji zwłoki ofiar przewieziono do Lasu Lućmierskiego, gdzie pochowano je w zbiorowej mogile. Kilka lat później miejsce kaźni zostało nazwane Placem Stu Straconych. Zbrodnia Zgierska nie była jedynie odwetem hitlerowskiego aparatu władzy za zabicie funkcjonariuszy Gestapo. Wydarzenie to trzeba rozpatrywać w szerszym kontekście. Akcja związana z aresztowaniem, a następnie zamordowaniem 100 nieprzypadkowych osób, niejednokrotnie zaangażowanych w działalność konspiracyjną, miała na celu rozbicie polskiego podziemia. Działanie Mierzyńskiego stanowiło dla Niemców dobry pretekst do rozpoczęcia własnej akcji.