W okresie 1493-1539 był to dom drewniany, stanowiący własność Marcina Migdała (Migdal); od połowy XVI w., w posiadaniu rodu piekarzy: Mikołaja Sochy i jego syna Baltazara, po 1620 Kiliana. Następni właściciele m.in.: przed 1655 Szymon Gołembowicz (Golembiewski) alias Broda, przed 1669 Wojciech Płażewicz (Płaczewicz).
Kamienica wzniesiona w drugiej połowie XVII wieku, od 1706 zwana "Krymska" z przednim traktem murowanym, pozostałymi drewnianymi. W 1743 trzykondygnacjowa, trzytraktowa, trzyosiowa w posiadaniu Sielskiego, strażnika ziemi warszawskiej; następnie 1754-84 Marcina Ślendzińskiego, szewca i przed 1790 Jana Kilińskiego, wówczas z drewnianą oficyną w podwórzu, określaną jako dworek.
Przebudowywana najprawdopodobniej w pocz. w. XIX. W. XIX-XX. Dotyczyły jej częste zmiany właścicieli m.i.: 1844 Mateusz Samborski, 1853 Brochacki, 1865-80 Józef Szachmaciński, 1907-1915 Paulina Górska; przez nią w 1909 kamienica została wyremontowana i zapewne wtedy nadbudowana o czwartą kondygnację. W 1916 nad portalem umieszczona została tablica ku czci Jana Kilińskiego (nie zachowana).
Po zniszczeniach w 1944 zachowały się piwnice, mury kapitalne i fasada do wysokości drugiego piętra, częściowo sklepienia parteru. Odbudowana 1949-55 wg proj. Anny Banaszewskiej i Mieczysława Kuzmy z zachowaniem murów kapitalnych, fasady do wysokości drugiego piętra i układu przyziemia. Nowo zaprojektowane zostały dolna i najwyższa kondygnacja fasady, wnętrza, dach z latarnią i elewacja tylna.
W Muzeum Cechu Rzemiosł Skórzanych (vis-a-vis) można obejrzeć klamrę od pasa, znalezioną w piwnicach tego domu i według muzealników należącą niegdyś do Jana Kilińskiego.