Ten niewielki dworek został zbudowany na przełomie XVII i XVIII w., ale w następnych latach był powiększany. Początkowo był drewniany, parterowy, bez określonego stylu, z szeroką werandą na drewnianych słupach. Centrale wejście (krużganek) również wspierało się na modrzewiowych kolumnach. Cechuje go stosunkowo niska zabudowa, z mieszkalnym poddaszem w części zachodniej. Wokół dworku rozciągał się obszerny park krajobrazowy o powierzchni 5 ha. Został on założony równocześnie z zabudową dworu, około 1680 r., ale później kilkakrotnie go przekomponowywano.
W lustracji z 1718 r. tak go opisano: „Ogród włoski, w ogrodzie kwater dziewięć bukszpanem wysadzonych, przy nich pobocznie drzewa różnie sadzone”. W części północnej rośnie do dzisiaj stara limba i aleja brzozowa. Po II wojnie światowej obiekt przeszedł w posiadanie Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nieremontowany, ulegał zniszczeniu. W 1997 r., mocno zdewastowany, został zakupiony przez prywatnego właściciela, który przywrócił mu dawną świetność.