Kościół wzniesiony w 1577 roku z fundacji Kaspra Dunina-Przystalowskiego, jest przykładem późnogotyckiej architektury sakralnej o charakterze obronnym. Budowla murowana z kamienia ciosanego, o zwartej i masywnej bryle, posiada jednonawowy układ przestrzenny z wydzielonym, prostokątnym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Elewacje kościoła są stosunkowo surowe, ze względu na funkcję obronną, co znajduje odzwierciedlenie w niewielkiej liczbie i rozmiarze otworów okiennych oraz w grubych murach. Wnętrze nakryte jest drewnianym stropem, który zastąpił pierwotne sklepienia. We wnętrzu zachowały się cenne elementy wyposażenia sakralnego z różnych epok. Centralnym punktem jest barokowy ołtarz główny z pierwszej połowy XVIII wieku, z obrazem „Męczeństwo św. Sebastiana”, który kontrastuje z późnogotyckim charakterem budowli. Ołtarz jest bogato zdobiony, utrzymany w stylistyce baroku, co świadczy o kontynuacji użytkowania i rozwoju dekoracji wnętrza w kolejnych stuleciach. W kościele znajduje się również późnogotycki tryptyk „Sacra Conversazione” z początku XVI wieku oraz gotycka chrzcielnica kamienna z końca XV wieku, która wraz z kamiennymi portalami i drzwiami z XVIII wieku dopełnia historyczny wystrój wnętrza. Ambona z drugiej połowy XVIII wieku wykonana jest w stylu rokokowym i stanowi przykład miejscowego rzemiosła artystycznego. W latach 2002–2009 przeprowadzono kompleksową renowację wnętrza, obejmującą konserwację ołtarzy, polichromii, ambony oraz innych elementów wyposażenia. Zewnętrzne mury oraz otoczenie kościoła również poddano pracom konserwatorskim. Budowla jest wpisana do rejestru zabytków, co podkreśla jej wartość historyczną, artystyczną oraz architektoniczną.

Źródło: Archiwum WUOZ z/s w Przemyślu Del. Rzeszów