Jednopoziomowe stanowisko artyleryjskie typu S 75 / S 80 ma wymiary gabarytowe 64x39 m, kubaturę 7600 m3 i powierzchnię użytkową 1400 m2. Powierzchnia części koszarowo - socjalnej wynosi 358 m2, części bojowej 833 m2. Przed schronem zbudowano estakadę - podstawę suwnicy 150 t, służącej zarówno do montażu armaty i wieży jak i do ewentualnej wymiany wkładki w lufie. Pod suwnicę doprowadzono linię kolejową normalnotorową, którą transportowano poszczególne elementy konstrukcyjne armaty i pancernej wieży. Do schronu doprowadzono także linię kolei wąskotorowej dostarczającej amunicję.

Część koszarowa mieszcząca 88 ludzi (3 oficerów, 13 podoficerów, i 72 marynarzy) liczy 210 m2. Osłonięta jest ścianami grubości 1m i stropem 1,5 m. Została ona wyposażona w 11 okien zamykanych z zewnątrz i wewnątrz stalowymi okiennicami, oraz 12 okno, zamykające zsyp koksu z kręgu działobitni do kotłowni.

Rozkaz budowy baterii zapadł 19 października 1940 roku. Był to rozkaz Naczelnego Dowództwa Marynarki (OKM). W styczniu 1941 dokonano właściwej i ostatecznej lokalizacji obiektu. 15 maja 1941 roku 2 działa z baterii "S-H" były wstępnie gotowe, zaś pierwsze strzelanie miało miejsce 6 czerwca 1941. Do października 1941 roku oddano z dział około 20 próbnych wystrzałów, następnie działa zdemontowano przenosząc je do Francji nad kanał La Manche. Sama bateria znajduje się na zachód od dworca helskiego, w odległości około 1 km. Baterię stanowią trzy działa ustawione wzdłuż łuku, którego środek stanowiła istniejąca do dziś wieża kierowania ogniem. Same baterie dział położone są od siebie w odległości 250 - 300 m. Baterie jak również magazyny amunicji i inne obiekty infrastruktury łączyła kolej wąskotorowa, której torowiska do dziś można podziwiać. Zadaniem baterii było zwalczanie największych jednostek wodnych przeciwnika zagrażającym portom Zatoki Puckiej w tym nade wszystko Gdańska i Gdyni. Zasięg dział dochodził do 56 km, a więc prawie pod Elbląg. Do dziś baterie zachowały się w dobrym stanie, w części tylko rozkradzione przez złomiarzy. Pod koniec wojny stanowiły schrony dla niemieckich uciekinierów, których liczbę w szczytowym okresie szacuje się na 200 tysięcy osób na Helu. Po wojnie nasza marynarka zamierzała wykorzystać baterie montując swoje działa, projektu jednak nie zrealizowano. Obiekty miały inne przeznaczenie. Dziś bateria II i III jest dostępna dla zwiedzających. Bateria nr I znajduje się na terenie zamkniętym dla zwiedzających.



Stanowisko ogniowe - to nic innego jak schrony żelbetowe o różnej grubości ścian i stropów i wymiarach 64 x 31/39 m. Powierzchnia całkowita to 1400 m2 zaś kubatura 7600m3. każdy ze schronów jest w pełni autonomiczny zaś jego poszczególne elementy są od siebie oddzielone ze względu na charakter zadań. Jest tam stanowisko armaty, komory amunicyjne i część koszarowo - techniczna.



Wieża armaty - typ BSG zbudowana specjalnie dla artylerii nadbrzeżnej. Oficjalna nazwa "Bettungschiessgerust C/39". Całkowita waga wieży szacowana jest na 400 ton, pancerz ją ochraniający to 5 cm. Obsługę wieży stanowiło 55 osób wraz załogą komór amunicyjnych. Armata wieńcząca wieżę to SK C/34 (Schiffskanone model z 1934 roku) zwana czasami "Adolfem" i będąca przebudowaną wersją armaty okrętowej. Wyprodukowano ich w sumie 10 sztuk w zakładach Kruppa, z przeznaczeniem dla pancerników niemieckich. Do armaty używano 4 rodzaje pocisków o maksymalnym zasięgu 56000 metrów. Żywotność lufy obliczono na 290-300 wystrzałów. Do zmiany luf wybudowano przy każdej z baterii suwnicę mając na uwadze ich wagę. Sam zamek klinowy to prawie 4 tony wagi zaś kołyska to 59 ton. Szybkostrzelność armaty wynosiła 1 strzał na minutę. Waga pocisku około 1030 kg. Prędkość początkowa pocisku około 810 m/s. Dokładny kaliber 406.4 mm.



b/h/2011

Muzeum Obrony Wybrzeża - w Helu otwarte w roku 2006 eksponuje swoje wystawy w dwu ogromnych, wyremontowanych obiektach dawnej niemieckiej baterii artylerii nadbrzeżnej "Schleswig Holstein". Zainstalowane tu na krótko (przeniesione po oddaniu strzałów próbnych do Francji) trzy działa kalibru 406 mm (co odpowiada kalibrowi 16 cali), wykonane dla planowanych przed wybuchem wojny niemieckich pancerników typu "H".

Działa kalibru 406 mm są największymi na świecie działami, jaki kiedykolwiek były instalowane na stałych stanowiskach obrony wybrzeża. Działa tego kalibru były także stosowane m.in. na amerykańskich pancernikach typu Iowa. Istniały działa większych kalibrów, lecz były to działa japońskich pancerników, kolejowe, na podwoziach gąsienicowych lub doświadczalne.

We wnętrzach obiektów muzeum znajdują się stałe wystawy i eksponaty nawiązujące do historii militarnej Rejonu Umocnionego Hel.

Pierwszym z obiektów jest wielokondygnacyjna wieża kierowania ogniem, z punktem widokowym na szczycie. Drugim obiektem jest stanowisko ogniowe nr 2 (istniały w sumie trzy stanowiska ogniowe) pod armatę kalibru 406 mm Stanowisko ogniowe obejmuje podziemną infrastrukturę stanowiska ogniowego jak i zaplecze mieszkalno-techniczne pełniących tu służbę marynarzy.