Na podstawie parafialnej kroniki możemy stwierdzić, że cerkiew w Telatyczach istniała w XVI wieku, o czym świadczy zachowany dokument z 1629 r. mówiący o niekorzystnym stosunku kolatorów (właściciele ziemscy na terenie parafii) do cerkwi i duchownych. O istnieniu parafii świadczą też księgi metrykalne z lat 1777 - 1801. Do dziś zachowała się też księga metryk z lat 1827 -1834, z której wynika, że parafię stanowiły wsie: Piszczatka, Siemichocze, Stowpcy (Stołbce), Tymianka i Wierzchpol (Werpol).
Obecna cerkiew została zbudowana w 1903 r. Z tego okresu pochodzi też duży kamień znajdujący się przed wejściem do świątyni, prawdopodobnie przywieziony z cmentarza w pobliskiej Piszczatce. Status parafialnej świątynia otrzymała po I wojnie światowej należąc wtedy do diecezji poleskiej. Po II wojnie światowej Telatycze należały już do dekanatu siemiatyckiego i diecezji warszawsko - bielskiej. W latach siedemdziesiątych XX wieku cerkiew została zelektryfikowana, a w 1978 r. dach wraz z dzwonnicą pokryto ocynkowaną blachą. W latach 1992-1995 udało się przeprowadzić wewnątrz prace konserwatorskie i renowacje ikon, pozłocono detale dekoracyjne, kolumny i ramy ikon. W 2011 r. zaś zakończono generalny remont cerkwi, trwający etapami ponad 10 lat. Do przeprowadzonych wówczas prac remontowych możemy zaliczyć m. in. wymianę instalacji elektrycznej, malowanie i konserwację wnętrza, remont ogrodzenia, remont dachu i dzwonnicy, montaż nowych kopuł, okien, podmurówki. Generalny remont był możliwy dzięki dofinansowaniu ze środków unijnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich.




Drewniana cerkiew konstrukcji zrębowej. Orientowana. Trójdzielna. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Nawa kryta kopułą osadzoną na ośmiobocznym tamburze. Zwieńczony cebulastym hełmem blaszanym z latarnią. Kruchta od frontu z nadbudowaną wieżą o dwóch zwężających się kondygnacjach. Zwieńczona dachem namiotowym i blaszaną kopułą. Wejście główne poprzedzone gankiem z kolumienkami. Podobne wejścia po bokach nawy. Dachy kryte blachą. Wewnątrz stropy płaskie. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach o prostej linii parapetu. Ikonostas eklektyczny z p. XX w. Stacje Drogi Krzyżowej w stylu barokowo – ludowym z 1 poł. XIX w.