Most drogowy im. Józefa Piłsudskiego w Toruniu na rzece Wiśle



lata budowy: 1929-1934,

zniszczony w 1939,

odbudowa tymczasowa - 1940 r.,(

) odbudowa 1949/1950 r.

wykonawca: Towarzystwo Przemysłu Metalowego K. Rudzki

parametry: długość 900 m. szerokość 21,4 m. 8-przęsłowy



Drugi most w Toruniu powstał w latach 1929-1934. 11 listopada 1934 r. nastąpiło oficjalne otwarcie, choć most był już udostępniony wcześniej dla ruchu (prawdopodobnie już w latach 1931-32).

Do budowy mostu wykorzystano elementy z rozbiórki mostu w Opaleniu ( Prusy ) w 1910 roku. Łukowy most posiada konstrukcje kratownicową składającą się z ośmiu przęseł. Na moście funkcjonowała również linia tramwajowa na Podgórz ( z powodu zbyt dużego obciążenia zamknięto ją w 1984r.). W 1939 r. został wysadzony przez wycofujące się wojska polskie. W 1940 r. Niemcy postawili tymczasową konstrukcję drewnianą wychodzącą od zachowanego północnego przęsła mostu nad Bulwarem Filadelfijskim. Konstrukcja przetrwała walki o Toruń w 1945 r.

Po wojnie podjęto odbudowę mostu w przedwojennym kształcie. Prace trwały ponad 4 lata i prawdopodobnie w 1949 r. most został udostępniony dla ruchu. W październiku 1950 r. nastąpiło oficjalne otwarcie.

W 2007 roku zyskał oświetlenie, dlatego bardzo ładnie prezentuje się w nocy na tle Toruńskiej starówki.

Źródło: br />


W 1984 r., z powodu coraz większego ruchu na moście zlikwidowano linię tramwajową biegnącą przez most do Dworca Toruń Główny - jak wiadomo nie rozwiązało to problemów zatorów tworzących się na moście w godzinach szczytu. Po wybudowaniu drugiej przeprawy drogowej (most gen. Zawackiej) pojawiły się plany przywrócenia linii tramwajowej przez Most Piłsudskiego do Dworca Głównego.

 

Nieistniejący już most drogowo-kolejowy (o 10 przęsłach) w Opaleniu na dolnej Wiśle zbudowany przez Niemców w latach 1905–1909 w ciągu trasy strategicznej linii kolejowej, którą Niemcy zamierzali rozbudować do rozmiarów magistrali. Linia ta miała wspierać logistycznie istniejące już połączenie (Berlin – Piła – Chojnice – Tczew – Królewiec) i służyć przede wszystkim do szybkiego przerzutu wojsk i materiału wojennego na wschód. Upadek cesarskich Niemiec zniweczył plany pruskiej ekspansji. Olbrzymi most w Opaleniu (ponad kilometr długości) w 1920 znalazł się na terenie Polski. Jednak okazał niepotrzebny, gdyż prowadził w teren odcięty po 800 metrach granicą od reszty Polski.

Z powodu dużych potrzeb inwestycyjnych II Rzeczypospolitej postanowiono go wykorzystać. Został w 1927-1929 zdemontowany i na nowo wykorzystany w 1934 w dwóch miejscach:

w Toruniu jako most drogowy – większa część konstrukcji z Opalenia.

w Koninie jako most drogowy na zalewie Warty (kanał Ulgi) – mniejsza część konstrukcji z Opalenia

Przeniesiono oczywiście tylko konstrukcje stalowe, a filary w obu nowych lokalizacjach wybudowano ponownie.

Podczas II wojny światowej most został przez Niemców prowizorycznie odbudowany (drewniana konstrukcja). Po wojnie przewozy pasażerskie odbywały się jeszcze do połowy lat 50. na trasie (Smętowo Graniczne – Opalenie). Doktryna militarna ZSRR przewidywała w przypadku konfliktu z NATO w miejscu starego mostu przerzucenie mostu składanego.

W latach 2010-2012 powstanie nowe drogowe połączenie mostowe w okolicach Opalenia (przeprawa drogowa w ciągu drogii krajowej DK90).

Za "Wikipedia"