Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. wielkopolskie › Leszno › Śródmieście › Rynek › Rynek 7 |
Lata 1940-1944 , Kamieniczki nr 7 i 8.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2015 styczeń
11 lat 5 miesięcy 26 dni |
0 pobrań 89 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Jac64
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek 7
więcej zdjęć (20)
Zbudowano: 1766
Zabytek: 1229 z 16.09.1970
Kamienica powstała prawdopodobnie w 1766 r., zgodnie z datowaniem przyjętym jeszcze w okresie zaboru pruskiego. Jest domem szczytowym w stylu barokowym, a jego losy od 1805 r. wiążą się z młynarzem Walentynem Rantzem/Rontzem, który odkupił posesję za sumę „rodzinną” 300 talarów od ojca Gottlieba. Na przyrynkowej parceli znajdowały się wówczas dom, budynek tylny oraz szopy względnie skrzydło boczne. Pół wieku później, w latach 50. XIX w., doszło do kolejnej symbolicznej sprzedaży posesji w rodzinie. Tym razem sumę 300 talarów zapłacili córka Dorota Weronika z mężem Franciszkiem Kretschmerem.
W 1883 r. posesja wraz z zabudową przeszła w obce ręce. Od Kretschmerów odkupił ją kupiec Julius Hamburger, który planował istotną przebudowę parteru kamienicy. Zamierzał on w osi centralnej wykonać wejście i sień, zaś symetrycznie po bokach, w osiach skrajnych, miały znajdować się okna wystawowe i wejścia do urządzonych po obu stronach sieni sklepów. Projektu jednak ostatecznie nie zrealizował. Ćwierć wieku później, w 1907 r., nowym właścicielem kamienicy i posesji stała się Joanna Schreiber, która jeszcze w tym samym roku podjęła prace budowlane. W ich efekcie dokonano zwężenia sieni i powiększenia jednego lokalu sklepowego, wprowadzono nową klatkę schodową i zaprojektowano obniżenie piwnic w tylnym trakcie domu. Jednocześnie rozebrano boczne skrzydło, budując w poprzek podwórza tylny budynek z przejazdem na parterze. Na piętrze tegoż budynku urządzono kuchnię i łazienkę, skomunikowane z kamienicą przyrynkową za pomocą wąskiego łącznika.
W 1913 r. posesja z zabudową została włączona do centralnego systemu kanalizacyjnego. Dekadę później, w 1924 r., właścicielka wyremontowała wnętrza i dach kamienicy. W 1926 r. dom frontowy został na nowo otynkowany, a następnie Joanna Schreiber sprzedała nieruchomość leszczyńskiemu kupcowi Mikołajowi Smyczkowi, gwarantując jednak sobie i swej siostrze Adelheid dożywotnie prawo zamieszkiwania w pięciu pokojach domu.
W czasie okupacji hitlerowskiej sklep stał się własnością Wernera Brodecka, a po 1945 r. posesja trafiła ponownie do prawowitego właściciela. W końcu lat 50. XX w. w wąskim podwórzu ustawiono jeszcze murowany kiosk z konfekcją, który spowodował jednak ciasnotę w niewielkiej przestrzeni, wpływając negatywnie na całość zabudowy. Przy okazji tej inwestycji sień w budynku frontowym została wyłożona drewnianą boazerią.
W dniu 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków, zyskując numer 516/1229.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W 1883 r. posesja wraz z zabudową przeszła w obce ręce. Od Kretschmerów odkupił ją kupiec Julius Hamburger, który planował istotną przebudowę parteru kamienicy. Zamierzał on w osi centralnej wykonać wejście i sień, zaś symetrycznie po bokach, w osiach skrajnych, miały znajdować się okna wystawowe i wejścia do urządzonych po obu stronach sieni sklepów. Projektu jednak ostatecznie nie zrealizował. Ćwierć wieku później, w 1907 r., nowym właścicielem kamienicy i posesji stała się Joanna Schreiber, która jeszcze w tym samym roku podjęła prace budowlane. W ich efekcie dokonano zwężenia sieni i powiększenia jednego lokalu sklepowego, wprowadzono nową klatkę schodową i zaprojektowano obniżenie piwnic w tylnym trakcie domu. Jednocześnie rozebrano boczne skrzydło, budując w poprzek podwórza tylny budynek z przejazdem na parterze. Na piętrze tegoż budynku urządzono kuchnię i łazienkę, skomunikowane z kamienicą przyrynkową za pomocą wąskiego łącznika.
W 1913 r. posesja z zabudową została włączona do centralnego systemu kanalizacyjnego. Dekadę później, w 1924 r., właścicielka wyremontowała wnętrza i dach kamienicy. W 1926 r. dom frontowy został na nowo otynkowany, a następnie Joanna Schreiber sprzedała nieruchomość leszczyńskiemu kupcowi Mikołajowi Smyczkowi, gwarantując jednak sobie i swej siostrze Adelheid dożywotnie prawo zamieszkiwania w pięciu pokojach domu.
W czasie okupacji hitlerowskiej sklep stał się własnością Wernera Brodecka, a po 1945 r. posesja trafiła ponownie do prawowitego właściciela. W końcu lat 50. XX w. w wąskim podwórzu ustawiono jeszcze murowany kiosk z konfekcją, który spowodował jednak ciasnotę w niewielkiej przestrzeni, wpływając negatywnie na całość zabudowy. Przy okazji tej inwestycji sień w budynku frontowym została wyłożona drewnianą boazerią.
W dniu 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków, zyskując numer 516/1229.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Rynek 8
więcej zdjęć (17)
Zbudowano: XVIII wiek
Zabytek: 1230 z 16.09.1970
Kamienica powstała prawdopodobnie w XVIII w., być może w jego końcówce, gdyż w okresie zaborów datowano ją na 1805 r. Tymczasem jeszcze z końcem XVIII w. doszło do licytacji masy spadkowej aptekarza Ganke, wskutek czego przyrynkową posesję z kamienicą za sumę 1200 talarów reńskich kupił młynarz Jan Samuel Stiller. Na początku XIX w. na parceli znajdował się dom mieszkalny z dobudówką i podwórzem oraz kilka niedużych budynków tylnych.
Budynek wzniesiono w stylu barokowym i poddano interwencjom budowlanym w latach 1926–1928, kiedy to pojawił się balkon na piętrze fasady, oraz w 1936 r., czego materialnym śladem pozostaje obecna klatka schodowa.
W 1861 r. doszło do przejścia własności na rzecz kupca Adolfa Loewenthala, będącego pełnomocnikiem rodziny Starcków. Dekadę później, w 1873 r., kamienicę nabył jeden ze słynniejszych leszczyńskich kupców i handlarzy, Adolf Pick, trudniący się m.in. sprzedażą cygar. Pick nie prowadził poważnych inwestycji budowlanych w obrębie swej parceli, jedynie w 1914 r. dokonał przyłączenia budynków do centralnego systemu kanalizacyjnego. Wkrótce potem kamienica weszła w posiadanie kupca Alfreda Biberfelda (1914 r.), a ten odsprzedał ją w 1923 r. Antoniemu Marskiemu.
Nowy właściciel, kontynuując tradycję zapoczątkowaną jeszcze przez Picka, prowadził w kamienicy handel wyrobami tytoniowymi. W latach 1926–1928 budowniczy Henryk Rakowski zaprojektował dla Marskiego przebudowę fasady a także częściowo parteru w obrębie lokalu handlowego oraz piętra mieszkalnego. W wyniku tej interwencji budowlanej na fasadzie pojawił się w osi centralnej balkon, powiększone zostały także dwa okna na poddaszu. Natomiast w przyziemiu dokonano niewielkich przesunięć ścian w sieni, zaś na piętrze wykuto drzwi pomiędzy pokojami frontowymi, a w piwnicach zmieniono sklepienia na tyłach domu. Dekadę później, w 1936 r., dokonano ostatniej poważnej interwencji, a mianowicie przebudowano klatkę schodową.
W czasie II wojny światowej kamienica z parcelą znalazła się we władaniu Giselli Weyrauch, która w sklepie tytoniowym urządziła księgarnię. Chcąc ją powiększyć, w 1943 r. wnioskowała nawet o odsprzedanie jej sąsiedniej kamienicy nr 9. Po 1945 r. kamienica wróciła do prawowitych właścicieli, a mianowicie rodziny Marskich. W 1977 r., w wyniku sprzedaży, budynek stał się własnością samorządu miejskiego.
Decyzją konserwatorską z 16 września 1970 r. kamienica została objęta rejestrem zabytków pod numerem 517/1230.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Budynek wzniesiono w stylu barokowym i poddano interwencjom budowlanym w latach 1926–1928, kiedy to pojawił się balkon na piętrze fasady, oraz w 1936 r., czego materialnym śladem pozostaje obecna klatka schodowa.
W 1861 r. doszło do przejścia własności na rzecz kupca Adolfa Loewenthala, będącego pełnomocnikiem rodziny Starcków. Dekadę później, w 1873 r., kamienicę nabył jeden ze słynniejszych leszczyńskich kupców i handlarzy, Adolf Pick, trudniący się m.in. sprzedażą cygar. Pick nie prowadził poważnych inwestycji budowlanych w obrębie swej parceli, jedynie w 1914 r. dokonał przyłączenia budynków do centralnego systemu kanalizacyjnego. Wkrótce potem kamienica weszła w posiadanie kupca Alfreda Biberfelda (1914 r.), a ten odsprzedał ją w 1923 r. Antoniemu Marskiemu.
Nowy właściciel, kontynuując tradycję zapoczątkowaną jeszcze przez Picka, prowadził w kamienicy handel wyrobami tytoniowymi. W latach 1926–1928 budowniczy Henryk Rakowski zaprojektował dla Marskiego przebudowę fasady a także częściowo parteru w obrębie lokalu handlowego oraz piętra mieszkalnego. W wyniku tej interwencji budowlanej na fasadzie pojawił się w osi centralnej balkon, powiększone zostały także dwa okna na poddaszu. Natomiast w przyziemiu dokonano niewielkich przesunięć ścian w sieni, zaś na piętrze wykuto drzwi pomiędzy pokojami frontowymi, a w piwnicach zmieniono sklepienia na tyłach domu. Dekadę później, w 1936 r., dokonano ostatniej poważnej interwencji, a mianowicie przebudowano klatkę schodową.
W czasie II wojny światowej kamienica z parcelą znalazła się we władaniu Giselli Weyrauch, która w sklepie tytoniowym urządziła księgarnię. Chcąc ją powiększyć, w 1943 r. wnioskowała nawet o odsprzedanie jej sąsiedniej kamienicy nr 9. Po 1945 r. kamienica wróciła do prawowitych właścicieli, a mianowicie rodziny Marskich. W 1977 r., w wyniku sprzedaży, budynek stał się własnością samorządu miejskiego.
Decyzją konserwatorską z 16 września 1970 r. kamienica została objęta rejestrem zabytków pod numerem 517/1230.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Rynek
więcej zdjęć (821)
Rynek w Lesznie – główny plac miejski w kształcie nieregularnego czworokąta w środkowej części Leszna, na Starym Mieście. Założenie architektoniczne jest objęte ochroną konserwatora zabytków (nr rej.: 385 z 6 lutego 1953)
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za: