Klasztor oo. Bernardynów w Paradyżu zbudowano w latach 1747-1757. W poklasztornym kościele Przemienienia Pańskiego znajduje się Sanktuarium Chrystusa Cierniem Koronowanego. Pierwotnie był to  drewniany budynek, który został zbudowany w połowie XVII stulecia przez Bernardynów. Sam klasztor, barokowy, murowany zbudowano w XVIII wieku. Ma dwie kondygnacje i trzy skrzydła, w części zniszczone. Czwartą ścianę czworoboku stanowi kościół Przemienienia Pańskiego. Wewnątrz znajduje się zamknięty, otoczony krużgankami dziedziniec odpustowy. Trzynawowy, barokowy kościół ma charakter bazyliki. Wewnątrz znajdują się portrety, nagrobki i epitafia z XVIII w. Z tego samego okresu pochodzą ambona i dziewięć rokokowych ołtarzy. W głównym ołtarzu umieszczone są rzeźby ewangelistów i cudowny obraz Chrystusa Cierniem Koronowanego z XVII w. W 1820 r. podczas pożaru Paradyża ocalał tylko klasztor. W 1893 r. nastąpiła kasata klasztoru, który przeszedł w administrację diecezji.
b/h/2010