starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0

Polska Rzeki w Polsce Rzeka Wisła Rzeka Narew Rzeka Bug Most kolejowy

Lata 1917-1918 , Tymczasowo naprawiony most na linii do Brześcia.

Skomentuj zdjęcie
verbensis
Na stronie od 2021 marzec
5 lat 0 miesięcy 17 dni
Dodane: 3 listopada 2025, godz. 10:03:27
Rozmiar: 1024px x 596px
0 pobrań
272 odsłony
0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia verbensis
Obiekty widoczne na zdjęciu
Most kolejowy
więcej zdjęć (23)
Przed objęciem przez Państwo Polskie zarządu znajdu­jących się na jego terytorium kolei żelaznych na rzece Bug pod Terespolem na km 220,533 linii Warszawa-Brześć, istniały dwa mosty: na lewym torze most wybudowany w ro­ku 1868-9, a na prawym - w roku 1902-3. Ponieważ przęsła toru lewego o wielokrotnej kracie oka­zały się za słabe nawet dla rosyjskich norm obciążenia z 1884 r, most tego toru został w 1903r. zamknięty z przeniesieniem ruchu pociągów na wybudowany most toru prawego o czterech przęsłach kratowych pół-parabolicznych, z których dwa środ­kowe o rozpiętości teoretycznej po 71,40 m i dwa boczne o rozpiętości po 65,88m, oraz dwóch brzegowych przęsłach blaszanych o rozpiętości po 7,50 m ; filary mostu posado­wione na kesonach oraz przyczółki wykonano z kamienia ła­manego i oblicowano powyżej fundamentów licówką w ramkę.
Podczas wielkiej wojny, przęsła toru lewego zostały zbu­rzone całkowicie, na prawym zaś torze uległy zniszczeniu skrajne kratownice i dwa filary, jeden brzegowy i jeden rzeczny, a także zostały uszkodzone blachownica od strony Brześcia i jeden z rzecznych filarów. Okupanci w r. 19-15 zbudowali dla toru lewego most czasowy z dwuteowych belek na palach drewnianych, odbudo­wali prowizorycznie zburzone filary na torze prawym i zamie­nili na nim zniszczone kratownice każdą trzema przęsłami blaszanymi o rozpiętościach po 22,00 m z urządzeniem dla nich dodatkowych opór drewnianych. W okresie wojny 1920 r. wojska Ros. Fed. Sow. Rep, zrzuciły do wody jedno ze środkowych przęseł kratowych toru prawego, uszkodziły drugie z nich, a także uszkodziły prowizorium toru lewego.
Po wycofaniu się wojsk nieprzyjacielskich zrzucona kra­townica toru prawego została z powrotem ustawiona na fila­rach 1 wraz z drugą naprawiona i wzmocniona na polską normę obciążeń z 1919 r.; jednocześnie zostało też naprawio­ne prowizorium toru lewego. Z biegiem czasu opory tego ostatniego podgniły i ruch pociągów obu kierunków został przeniesiony na most toru prawego. Ponieważ takież same podgnicie zaczęło zagrażać pro­wizorycznym oporom mostu na torze prawym i w ogóle istnie­nie mostu dużej rozpiętości o charakterze prowizorycznym na tak ważnej linii kolejowej, jak linia Warszawa—Brześć, mo­gło* w każdej chwili ją wywołać poważne komplikacje w ruchu pociągów, Ministerstwo Komunikacji zarządziło w początkach 1928 r. całkowitą odbudowę»mostu prawego toru.
Zgodnie z opracowanym planem dla odbudowy tej nale­żało wykonać następujące roboty. a) odbudować gruntownie prowizoryczny most toru lewe­go dla możności przeniesienia nań ruchu na czas odbudowy mostu na torze prawym; w tym celu^można było wykorzystać ze starej konstrukcji mostu tylko belki dwuteowe, ponieważ części drewniane uległy^zupełnemu zepsuciu. b) po przeniesieniu ruchu na lewy tor odbudować jeden z rzecznych filarów toru prawego, wykonany przez okupan­tów z betonu technicznie niepoprawnie i mimośrodowo wzglę­dem osi kesonu, oraz naprawić jeden rzeczny filar uszkodzony w czasie pożaru rusztowań w 1920 r., c) wykonać w fabryce i zmontować na miejscu przezna­czenia dwa nowe przęsła kratowe, każde o rozpiętości teore­tycznej 65,88 m, a także naprawić i wzmocnić na obowią­zujące normy obciążeń dwie brzegowe blachownice o rozpię­tości po 7,50 m " Odbudowa mostu lewego toru została wykonana w okre­sie od dn. 9 lipca do dn. 20 listopada 1928 r.; do robót zuży­to około 2600 m b. pali o średnicach 28 i 30 cm. i około 5000 m. b. drzewa kantowego i okrągłego dla górnych wią­zań pali, kleszczy i izbic. Koszta odbudowy mostu lewego toru wyniosły okrągło 305324 złotych. Do odbudowy i naprawy filarów prawego toru przystąpiono w początkach kwietnia 1929 r. i ukończono te roboty 19 grudnia 1929 r.; objętość rozebranych murów betonowych wyniosła około 235 m'; objętość wykonanych murów grani­towych — 310 m3; koszta robót — 136.203 złotych. Jednocześnie z odbudową mostu toru lewego i filarów na torze prawym wykonywały się w fabryce dwa nowe przę­sła kratowe i wzmocnienie brzegowych blachownie; do montażu nowych przęseł na miejscu przeznaczenia przystąpiono 15 kwietnia 1929 r. i ukończono go dn. 7 listopada 1929 r.; ogólna waga obu nowych przęseł kratowych wynosi okrą­gło 557 ton, waga żelaza zużytego na wzmocnienie bla­chownie — 3 tony; koszta wykonania i montażu przęseł kra­towych, bez ich pomalowania, — 553,512 zł., koszta wzmoc­nienia blachownie — 6550 zł. Pomalowanie nowych przęseł wobec spóźnionej pory zostało odłożone do miesiąca kwietnia.
IK nr 5 (69) 1930
Rzeka Bug
więcej zdjęć (9)
Bug (biał. Заходні Буг, Zachodni Buh; ukr. Західний Буг, Zachidnyj Buh) – rzeka, będąca dopływem Narwi, przepływająca przez zachodnią Ukrainę, wschodnią Polskę i zachodnią Białoruś.

Długość Bugu wynosi 772 km, a powierzchnia dorzecza 39 420 km². Z tego większość leży na terenie Polski – 19,4 tys. km², (49,2%). Na terenie Ukrainy leży 10,8 tys. km² (27,4%) obszaru zlewni, na Białorusi natiomiast 9,2 tys. km² (23,3%). Średni przepływ w dolnym biegu, w Wyszkowie, wynosi 154 m³/s, co czyni go czwartą co do wielkości rzeką Polski. Dorzecze rozciągnięte jest południkowo. Obejmuje kilka regionów geologicznych i fizjograficznych. Nazwa rzeki jest tak zwanym substratem językowym: została przejęta przez Lechitów od ludności wcześniej zamieszkujące jej dorzecze.

Bug ma źródło w Werchobużu na północnej Wyżynie Podolskiej na Ukrainie, na wysokości 311 m n.p.m. Wpływa do Zalewu Zegrzyńskiego, stanowiąc jednocześnie lewy dopływ Narwi. W większości (około ¾ długości) biegnie na wysokości 100–200 n.p.m. Na odcinku 363 km (Gołębie – Niemirów) stanowi granicę z Ukrainą i Białorusią. Koryto Bugu w Zosinie jest najdalej na wschód wysuniętym miejscem Polski (24,9°E). W najwyższej swojej części Bug płynie przez Kotlinę Pobuża, dalej przez Wyżynę Wołyńską oraz jej subregiony: Grzędę Sokalską, Kotlinę Hrubieszowską oraz Grzędę Horodelską. Zakole bugu nieopodal Horodła wyznacza granicę Wyżyn Ukraińskich i Niżu Wschodniobałtycko-Białoruskiego. Od Horodła po ujście Krzny Bug biegnie przez cztery obszary Podlasia (prowincja Nizina Środkowoeuropejska, podprowincja Niziny Środkowopolskie). Zbudowany w XIX wieku Kanał Królewski (budowę rozpoczęto w 1786) łączy Bug przez Prypeć z Dnieprem. Do 1962 uznawano, że Narew jest dopływem Bugu, który ma większy średni przepływ w miejscu połączenia rzek (przepływ Narwi w Zambskach Kościelnych wynosi 140 m³/s).

Główne dopływy

Lewe:
• Pełtew
• Udal
• Bukowa
• Huczwa
• Wełnianka
• Sołokija
• Uherka
• Włodawka
• Krzna
• Toczna
• Cetynia
• Liwiec
• Grabar

Prawe:
• Ług
• Muchawiec
• Leśna
• Nurzec
• Brok

Okolice Bugu wyróżniają się znacznym zróżnicowaniem siedlisk i wystąpujących w nich gatunków. Na odcinku od Gołębi do Terespola stwierdzono występowanie około tysiąca gatunków roślin naczyniowych. Fauna również jest różnorodna – należy do niej blisko 100 gatunków motyli dziennych (około 70% wszystkich polskich gatunków), 44 gatunki ryb (to odpowiednio 57%) oraz 158 gatunków ptaków lęgowych i prawdopodobnie lęgowych (69%). Część doliny Bugu objęta jest ochroną – to 37,6% powierzchni leżących na wymienionym obszarze gmin, od Włodawy Miasto po Mircze).

Przeprowadzone w 2005 roku badania poświęcone granicznemu odcinkowi Bugu (363 km) wykazały, że woda w tamtym odcinku rzeki należała w całości do IV i V klasy jakości, to jest słabej (92%) i złej (8%). W latach 2010–2012 oceniona została jakość wód Bugu na odcinku od Kryłowa (pierwszy punkt pomiarowy po wpłynięciu Bugu z Ukrainy). Do Dorohuska woda wykazywała słaby stan ekologiczny (IV klasa), do Terespola stan umiarkowany (III klasa) po czym znów stan wód pogarszał się do słabego. Jako przyczynę złej jakości wód wskazano w 2016 niewystarczającą współpracę międzynarodową.

Źródło:
Rzeka Narew
więcej zdjęć (2)

Narew – rzeka przepływająca przez północno-wschodnią Polskę.

Prawy dopływ Wisły (do 1962 rzeka była uważana za prawostronny dopływ Bugu). Długość 484 km, z czego większość w Polsce (448 km), a reszta – na Białorusi, gdzie bierze swój początek. Tylko na odcinku 1 km Narew stanowi granicę polsko-białoruską. Po wpłynięciu na teren Polski rozlewa się w Jezioro Siemianowskie, po czym od tamy w Bondarach płynie cały czas jako rzeka aż do Jeziora Zegrzyńskiego, gdzie łączy się z Bugiem. 22 km dalej, w miejscowości Nowy Dwór Mazowiecki, Narew wpada do Wisły. Jest rzeką nizinną, tworzy rozległe powierzchnie bagien, błot i torfowisk. Jest przykładem rzeki anastomozującej (płynie siecią rozgałęziających i łączących się koryt). Na odcinku od Suraża do Rzędzian chroniona jest w Narwiańskim Parku Narodowym.

Narew cechuje się mniejszym średnim przepływem niż uchodzące do Narwi Biebrza i Bug. Przed połączeniem rzek średni przepływ w Biebrzy wynosi 34,9 m³/s w Burzynie, a Narwi 32,5 m³/s w Strękowej Górze. Bug 154 m³/s w Wyszkowie, Narew 140 m³/s w Zambskach Kościelnych). Nazwa rzeki pochodzi od słowa "nur", które w języku praindoeuropejskim oznaczało wodę lub rzekę. Nazwa ta należy do nazw substratowych – została przejęta przez nową ludność od wcześniejszych osadników, którzy później wyginęli, wymarli bądź zasymilowali się.



Źródło:

/p>
Rzeka Wisła
więcej zdjęć (5)
Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]