|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0
Lata 1917-1918 , Tymczasowo naprawiony most na linii do Brześcia.Skomentuj zdjęcie |
0 pobrań 272 odsłony 0 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia verbensis Obiekty widoczne na zdjęciu Most kolejowy więcej zdjęć (23) Przed objęciem przez Państwo Polskie zarządu znajdujących się na jego terytorium kolei żelaznych na rzece Bug pod Terespolem na km 220,533 linii Warszawa-Brześć, istniały dwa mosty: na lewym torze most wybudowany w roku 1868-9, a na prawym - w roku 1902-3. Ponieważ przęsła toru lewego o wielokrotnej kracie okazały się za słabe nawet dla rosyjskich norm obciążenia z 1884 r, most tego toru został w 1903r. zamknięty z przeniesieniem ruchu pociągów na wybudowany most toru prawego o czterech przęsłach kratowych pół-parabolicznych, z których dwa środkowe o rozpiętości teoretycznej po 71,40 m i dwa boczne o rozpiętości po 65,88m, oraz dwóch brzegowych przęsłach blaszanych o rozpiętości po 7,50 m ; filary mostu posadowione na kesonach oraz przyczółki wykonano z kamienia łamanego i oblicowano powyżej fundamentów licówką w ramkę. Podczas wielkiej wojny, przęsła toru lewego zostały zburzone całkowicie, na prawym zaś torze uległy zniszczeniu skrajne kratownice i dwa filary, jeden brzegowy i jeden rzeczny, a także zostały uszkodzone blachownica od strony Brześcia i jeden z rzecznych filarów. Okupanci w r. 19-15 zbudowali dla toru lewego most czasowy z dwuteowych belek na palach drewnianych, odbudowali prowizorycznie zburzone filary na torze prawym i zamienili na nim zniszczone kratownice każdą trzema przęsłami blaszanymi o rozpiętościach po 22,00 m z urządzeniem dla nich dodatkowych opór drewnianych. W okresie wojny 1920 r. wojska Ros. Fed. Sow. Rep, zrzuciły do wody jedno ze środkowych przęseł kratowych toru prawego, uszkodziły drugie z nich, a także uszkodziły prowizorium toru lewego. Po wycofaniu się wojsk nieprzyjacielskich zrzucona kratownica toru prawego została z powrotem ustawiona na filarach 1 wraz z drugą naprawiona i wzmocniona na polską normę obciążeń z 1919 r.; jednocześnie zostało też naprawione prowizorium toru lewego. Z biegiem czasu opory tego ostatniego podgniły i ruch pociągów obu kierunków został przeniesiony na most toru prawego. Ponieważ takież same podgnicie zaczęło zagrażać prowizorycznym oporom mostu na torze prawym i w ogóle istnienie mostu dużej rozpiętości o charakterze prowizorycznym na tak ważnej linii kolejowej, jak linia Warszawa—Brześć, mogło* w każdej chwili ją wywołać poważne komplikacje w ruchu pociągów, Ministerstwo Komunikacji zarządziło w początkach 1928 r. całkowitą odbudowę»mostu prawego toru. Zgodnie z opracowanym planem dla odbudowy tej należało wykonać następujące roboty. a) odbudować gruntownie prowizoryczny most toru lewego dla możności przeniesienia nań ruchu na czas odbudowy mostu na torze prawym; w tym celu^można było wykorzystać ze starej konstrukcji mostu tylko belki dwuteowe, ponieważ części drewniane uległy^zupełnemu zepsuciu. b) po przeniesieniu ruchu na lewy tor odbudować jeden z rzecznych filarów toru prawego, wykonany przez okupantów z betonu technicznie niepoprawnie i mimośrodowo względem osi kesonu, oraz naprawić jeden rzeczny filar uszkodzony w czasie pożaru rusztowań w 1920 r., c) wykonać w fabryce i zmontować na miejscu przeznaczenia dwa nowe przęsła kratowe, każde o rozpiętości teoretycznej 65,88 m, a także naprawić i wzmocnić na obowiązujące normy obciążeń dwie brzegowe blachownice o rozpiętości po 7,50 m " Odbudowa mostu lewego toru została wykonana w okresie od dn. 9 lipca do dn. 20 listopada 1928 r.; do robót zużyto około 2600 m b. pali o średnicach 28 i 30 cm. i około 5000 m. b. drzewa kantowego i okrągłego dla górnych wiązań pali, kleszczy i izbic. Koszta odbudowy mostu lewego toru wyniosły okrągło 305324 złotych. Do odbudowy i naprawy filarów prawego toru przystąpiono w początkach kwietnia 1929 r. i ukończono te roboty 19 grudnia 1929 r.; objętość rozebranych murów betonowych wyniosła około 235 m'; objętość wykonanych murów granitowych — 310 m3; koszta robót — 136.203 złotych. Jednocześnie z odbudową mostu toru lewego i filarów na torze prawym wykonywały się w fabryce dwa nowe przęsła kratowe i wzmocnienie brzegowych blachownie; do montażu nowych przęseł na miejscu przeznaczenia przystąpiono 15 kwietnia 1929 r. i ukończono go dn. 7 listopada 1929 r.; ogólna waga obu nowych przęseł kratowych wynosi okrągło 557 ton, waga żelaza zużytego na wzmocnienie blachownie — 3 tony; koszta wykonania i montażu przęseł kratowych, bez ich pomalowania, — 553,512 zł., koszta wzmocnienia blachownie — 6550 zł. Pomalowanie nowych przęseł wobec spóźnionej pory zostało odłożone do miesiąca kwietnia. IK nr 5 (69) 1930 Rzeka Bug więcej zdjęć (9) Bug (biał. Заходні Буг, Zachodni Buh; ukr. Західний Буг, Zachidnyj Buh) – rzeka, będąca dopływem Narwi, przepływająca przez zachodnią Ukrainę, wschodnią Polskę i zachodnią Białoruś. Długość Bugu wynosi 772 km, a powierzchnia dorzecza 39 420 km². Z tego większość leży na terenie Polski – 19,4 tys. km², (49,2%). Na terenie Ukrainy leży 10,8 tys. km² (27,4%) obszaru zlewni, na Białorusi natiomiast 9,2 tys. km² (23,3%). Średni przepływ w dolnym biegu, w Wyszkowie, wynosi 154 m³/s, co czyni go czwartą co do wielkości rzeką Polski. Dorzecze rozciągnięte jest południkowo. Obejmuje kilka regionów geologicznych i fizjograficznych. Nazwa rzeki jest tak zwanym substratem językowym: została przejęta przez Lechitów od ludności wcześniej zamieszkujące jej dorzecze. Bug ma źródło w Werchobużu na północnej Wyżynie Podolskiej na Ukrainie, na wysokości 311 m n.p.m. Wpływa do Zalewu Zegrzyńskiego, stanowiąc jednocześnie lewy dopływ Narwi. W większości (około ¾ długości) biegnie na wysokości 100–200 n.p.m. Na odcinku 363 km (Gołębie – Niemirów) stanowi granicę z Ukrainą i Białorusią. Koryto Bugu w Zosinie jest najdalej na wschód wysuniętym miejscem Polski (24,9°E). W najwyższej swojej części Bug płynie przez Kotlinę Pobuża, dalej przez Wyżynę Wołyńską oraz jej subregiony: Grzędę Sokalską, Kotlinę Hrubieszowską oraz Grzędę Horodelską. Zakole bugu nieopodal Horodła wyznacza granicę Wyżyn Ukraińskich i Niżu Wschodniobałtycko-Białoruskiego. Od Horodła po ujście Krzny Bug biegnie przez cztery obszary Podlasia (prowincja Nizina Środkowoeuropejska, podprowincja Niziny Środkowopolskie). Zbudowany w XIX wieku Kanał Królewski (budowę rozpoczęto w 1786) łączy Bug przez Prypeć z Dnieprem. Do 1962 uznawano, że Narew jest dopływem Bugu, który ma większy średni przepływ w miejscu połączenia rzek (przepływ Narwi w Zambskach Kościelnych wynosi 140 m³/s). Główne dopływy Lewe: • Pełtew • Udal • Bukowa • Huczwa • Wełnianka • Sołokija • Uherka • Włodawka • Krzna • Toczna • Cetynia • Liwiec • Grabar Prawe: • Ług • Muchawiec • Leśna • Nurzec • Brok Okolice Bugu wyróżniają się znacznym zróżnicowaniem siedlisk i wystąpujących w nich gatunków. Na odcinku od Gołębi do Terespola stwierdzono występowanie około tysiąca gatunków roślin naczyniowych. Fauna również jest różnorodna – należy do niej blisko 100 gatunków motyli dziennych (około 70% wszystkich polskich gatunków), 44 gatunki ryb (to odpowiednio 57%) oraz 158 gatunków ptaków lęgowych i prawdopodobnie lęgowych (69%). Część doliny Bugu objęta jest ochroną – to 37,6% powierzchni leżących na wymienionym obszarze gmin, od Włodawy Miasto po Mircze). Przeprowadzone w 2005 roku badania poświęcone granicznemu odcinkowi Bugu (363 km) wykazały, że woda w tamtym odcinku rzeki należała w całości do IV i V klasy jakości, to jest słabej (92%) i złej (8%). W latach 2010–2012 oceniona została jakość wód Bugu na odcinku od Kryłowa (pierwszy punkt pomiarowy po wpłynięciu Bugu z Ukrainy). Do Dorohuska woda wykazywała słaby stan ekologiczny (IV klasa), do Terespola stan umiarkowany (III klasa) po czym znów stan wód pogarszał się do słabego. Jako przyczynę złej jakości wód wskazano w 2016 niewystarczającą współpracę międzynarodową. Źródło: Rzeka Narew więcej zdjęć (2) Narew – rzeka przepływająca przez północno-wschodnią Polskę. Rzeka Wisła więcej zdjęć (5) Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego. Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej. Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła. W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej. Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna. Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%. Wisła jest połączona za pomocą kanałów z: * Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra) * Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą * Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią. Źródło [ Wikipedia] |