Kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Trzcińsku-Zdroju należy do najstarszych zabytków architektury wczesnogotyckiej na Pomorzu Zachodnim. Początki kościoła sięgają II połowy XIII wieku. Został wybudowany przypuszczalnie w latach 1260 – 1280. Jego założycielami byli prawdopodobnie margrabiowie brandenburscy Jan I i Otton III. Niezbyt duże rozmiary kościoła wskazują, że był przeznaczony dla około 100 wyznawców gminy chrześcijańskiej.
W XIV i XV wieku został przypuszczalnie przebudowany. Świadczy o tym list pasterki biskupa kamieńskiego z 29 marca 1332 roku ogłaszający odpust dla wszystkich, którzy wezmą udział w budowie kościoła i jego wewnętrznym wyposażeniu. Tę datę przyjmuję się za oficjalna datę fundacji świątyni. W latach 1402 – 1454 kościół wraz z miastem przeszedł w posiadanie rycerzy Zakonu Krzyżackiego. W roku 1433 kościół został zniszczony podczas wyprawy husyckiej i odbudowany po kilku latach.
W roku 1536 stał się świątynia protestancką, po wprowadzeniu wiary protestanckiej na tych ziemiach. Wtedy to powstała przy kościele pierwsza szkoła w Trzcińsku. W czasie wojny trzydziestoletniej kościół został obrabowany przez wojska cesarskie. W latach 1883-1894 kościół został odnowiony i wprowadzono pewne zmiany. W dniu 17. kwietnia 1946 roku z inicjatywy pierwszego polskiego proboszcza ks. Tadeusza Sorysa kościół został rekoncyliowany a 15 czerwca 1951 roku erygowana parafia w Trzcińsku-Zdroju.
Pod koniec XIX wieku odrestaurowano cały kościół, wprowadzając znaczne zmiany. W obecnej postaci jest to obiekt 3–nawowy o długości 26,65 m i szerokości 13,40 m, z szeroką wieżą od zachodu, o murach grubości ok. 1,15 m. Ciekawy jest szczyt wschodni kościoła, który posiada dekorację złożoną z 6 smukłych blend ostrołukowych umieszczonych poniżej wgłębienia w kształcie krzyża