W obrębie założenia pałacowo-ogrodowego znajdują się dwie oficyny, położone na zachodnim skraju pionowej osi północnej. Pierwsza z nich, zwana Manufakturą, wzniesiona przez Szymona Bogumiła Zuga w 1776 roku na miejscu dawnego browaru z czasów Ogińskiego, przeznaczona była pierwotnie także na browar, przebudowana następnie w latach 1880-81 na potrzeby manufaktury majoliki. Budowla ta, złożona z korpusu głównego z wysuniętym ku wschodowi pięciobocznym ryzalitem oraz załamanymi w kierunku zachodnim dwoma skrzydłami, stanowi znakomity przykład klasycystycznej architektury typu gospodarczego".

"Nieborów" - autor Włodzimierz Piwkowski, Arkady 1985

Rezydencja magnacka, wzniesiona w końcu XVII w. przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Michała Radziejowskiego na terenie dóbr prymasowskich. Barkowy pałac został zaprojektowany przez wybitnego architekta okresu baroku, Tylmana z Gameren. Pałac otoczył rozległy park geometryczny w stylu francuskim, z czasem powiększony i urządzony w stylu krajobrazowym.

Rozkwit rezydencji przypada na czasy hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego oraz Michała Hieronima i Heleny z Przeździeckich Radziwiłłów - twórczyni pobliskiej Arkadii. Wówczas urządzono pałacowe wnętrza licznymi dekoracjami w stylu rokoka i wczesnego klasycyzmu, autorstwa Szymona Bogumił Zuga. Ponadto we wnętrzach znalazły bogate zbiory dzieł sztuki (m.in. malarstwo portretowe, rzymskie popiersie Niobe z II w. n.e czy globusy z biblioteki w Wersalu).

W końcu XIX wieku przeprowadzono gruntowną restaurację rezydencji sfinansowaną przez właściciela tutejszej manufaktury majoliki, księcia Michała Piotra. W 1922 r. nadbudowano drugie piętro pałacu, umiejętnie wkomponowując je w sylwetkę budowli.

Od 1945 r. pałac w Nieborowie oraz park romantyczny w pobliskiej Arkadii stały się oddziałami Muzeum Narodowego w Warszawie.

Źródło: