Neorenesansowy kościół Zesłania Ducha Świętego w Łodzi został zbudowany w latach 1889-91 jako ewangelicko-augsburski św. Trójcy. Autorem projektu był Otto Gehlig.
Pierwotnie stał w tym miejscu kościół zbudowany w 1828 r. według projektu Bonifacego Witkowskiego. Była to pierwsza świątynia ewangelicko-augsburska w Łodzi. Gehlig przebudował ją w stylu neorenesansowym. Świątynia powstała na planie krzyża greckiego. Z zewnątrz zdobi ją sześć wieżyczek, nad którymi góruje kopuła zakończona krzyżem. Do wnętrza kościoła prowadzą wejścia z trzech stron.
Wyposażenie kościoła - ołtarz główny zaprojektował Feliks Paszkowski, stiuk wykonał Stefan Kiełbasiński w 1946 r. Pośrodku na mensie ołtarza stoi tabernakulum, a nad nim tron z czterech stiukowych kolumienek z głowicami w stylu korynckim. Na chórze muzycznym wspaniałe pneumatyczne 46-głosowe organy o czterech manuałach wykonane przez firmę Schlag und Söhne. Duży dzwon odlany w 1893 r. przez A. Zwolińskiego z Warszawy oraz duże 2 nowe dzwony. Rzeźbione w gipsie stacje Drogi Krzyżowej, ufundowane w 1946 r. przez Zgromadzenie Kupców w Łodzi.
Po II wojnie światowej kościół został przemianowany na rzymskokatolicki Zesłania Ducha Świętego. Poświęcił go 1 stycznia 1945 r. prałat Jan Zdziowski. Parafię erygował 16 stycznia 1948 r. ordynariusz łódzki bp Michał Klepacz.
Pomimo fizycznej utraty kościoła św. Trójcy przez Kościół Ewangelicko-Augsburski w 1945 roku, nie przestała istnieć Parafia przy nim funkcjonująca. Sytuację tę zmieniło dopiero rozporządzenie Konsystorza Kościoła Ewangelicko–Augsburskiego w RP z 1994 roku, stanowiące o likwidacji parafii przy kościołach św. Trójcy i św. Jana w Łodzi.