Budynek od połowy XIX wieku nazywany Starym Wikariatem. Nazwa domu wywodzi się od Mansjonarzy- kapłanów, którzy pełnili funkcję przykościelne. Zostali oni sprowadzeni przez państwo Spiczyńskich i zamieszkiwali tu do 1575 roku.
Istnienie domu mansjonarskiego datowane jest na XV wiek. O jego gotyckim pochodzeniu świadczy odsłonięty od ulicy Podwale fragment ściany baszty obronnej, wzniesiony w 2 połowie XIV wieku. Baszta w końcu XVI wieku została wbudowana w kamienicę. Po powołaniu kapituły kolegialnej w 1575 roku mansjonaria wygasła. Budynek stał się siedzibą wikariuszy lubelskiej kolegiaty. W latach 1668-71 miała miejsce kolejna przebudowa; dobudowano pd.-wschodni narożnik obecnej kamienicy. W 1691 roku przeprowadzono remont. W XIX wieku wikariusze parafii św. Michała zostali przeniesieni do kolegium pojezuickiego a omawiany obiekt został wyremontowany i stał się kamienicą mieszkalną, stanowił jednak nadal własność wikariuszy Kapituły Katedralnej. W 1859 roku-restauracja kamienicy. Zlikwidowano wtedy to ostatnią, kondygnację poddasza, zastępując ją strychem, zmieniono pokrycie dachu, dom otynkowano. W 1865 roku obiekt został przejęty przez Skarb Królestwa Polskiego. W 1867 roku na licytacji budynek przechodzi w ręce E. Cederbauma. Potem sprzedane B. Ratowi, oddana w posiadanie A. Sokołowskiej. Na dzień dzisiejszy należy do Janusza Palikota.
\\\'Budynek od połowy XIX wieku nazywany Starym Wikariatem. Nazwa domu wywodzi się od Mansjonarzy- kapłanów, którzy pełnili funkcję przykościelne. Zostali oni sprowadzeni przez państwo Spiczyńskich i zamieszkiwali tu do 1575 roku.
Istnienie domu mansjonarskiego datowane jest na XV wiek. O jego gotyckim pochodzeniu świadczy odsłonięty od ulicy Podwale fragment ściany baszty obronnej, wzniesiony w 2 połowie XIV wieku. Baszta w końcu XVI wieku została wbudowana w kamienicę. Po powołaniu kapituły kolegialnej w 1575 roku mansjonaria wygasła. Budynek stał się siedzibą wikariuszy lubelskiej kolegiaty. W latach 1668-71 miała miejsce kolejna przebudowa; dobudowano pd.-wschodni narożnik obecnej kamienicy. W 1691 roku przeprowadzono remont. W XIX wieku wikariusze parafii św. Michała zostali przeniesieni do kolegium pojezuickiego a omawiany obiekt został wyremontowany i stał się kamienicą mieszkalną, stanowił jednak nadal własność wikariuszy Kapituły Katedralnej. W 1859 roku-restauracja kamienicy. Zlikwidowano wtedy to ostatnią, kondygnację poddasza, zastępując ją strychem, zmieniono pokrycie dachu, dom otynkowano. W 1865 roku obiekt został przejęty przez Skarb Królestwa Polskiego. W 1867 roku na licytacji budynek przechodzi w ręce E. Cederbauma. Potem sprzedane B. Ratowi, oddana w posiadanie A. Sokołowskiej. Na dzień dzisiejszy należy do Janusza Palikota.
Budynek w zabudowie zwartej, trzykondygnacyjny, murowany z kamienia wapiennego i cegły. Od frontu-niski parter. Dach drewniany, czterospadowy z lunetami. Klatka schodowa wewnętrzna, jednobiegowa. W pomieszczeniach sklepienia i stropy płaskie. Okna-dwu i cztero polowe, drzwi-jedno i dwu skrzydłowe. Budynek założony na rzucie nieregularnego czworoboku. Wnętrze obiektu ma układ nieregularny, trójdzielny, dwu i trójtraktowy. Elewacja frontowa-zachodnia, trójkondygnacyjna, czteroosiowa, bez podziałów. Na parterze-otwory okienne bez obramień, o różnych wielkościach. Na osi środkowej elewacji, pomiędzy II a III kondygnacją znajduje się wykonana w tynku płaskorzełbiona postać Chrystusa w trójkątnym tympanonie o profilowanych bokach. Jest kopią kamiennej płaskorzełby umieszczonej pierwotnie nad głównym wejściem do kamienicy. Za