Pierwszy kościół wieniecki, zapewne drewniany, padł ofiarą płomieni w 1356 r., podobnie jak i drugi, który spalił się w 1560 r. Odbudował go biskup Stanisław Karnkowski i konsekrował w 1575 r., a przedtem, w 1569 r., parafię tę inkorporował do urzędu kanonika kaznodziei kapituły katedralnej włocławskiej. Odtąd, aż po XX w. proboszczami w Wieńcu byli członkowie tej kapituły, z reguły nie rezydujący, utrzymując tu wikariuszy. Ten trzeci z kolei kościół spłonął pomiędzy 1725 a 1733 r. Odbudowany został, z drewna, przez biskupa Krzysztofa Szembeka w 1733, konsekrowany zaś w 1763. Przetrwał do 1880 r., kiedy to staraniem ówczesnego proboszcza, parafian, a przede wszystkim dziedzica dóbr Wieniec, zbudowano nową, murowaną świątynię, konsekrowaną przez biskupa Aleksandra Bereśniewicza 19 marca 1883 r. Ta została w 1941 r. wysadzona w powietrze przez okupanta hitlerowskiego. Po wojnie odbudowano ją na starych fundamentach, a tymczasowo – do ukończenia budowy – służyła parafii kaplica na cmentarzu. Nową świątynię oddano do użytku w 1964 r. Bp Antoni Pawłowski ofiarował ołtarz z włocławskiej katedry. W ołtarzu obraz Przemienienia Pańskiego.