Pod koniec XIX w. i na początku XX w. folwark szpitalny w Świdniku Dużym został przekształcony. Prawdopodobnie w tym okresie powstał eklektyczny murowany dwór, na terenie starszego założenia parkowego. Został przeznaczony na ośrodek rehabilitacji dla chorych na gruźlicę i prowadzony przez Siostry Miłosierdzia. W okresie międzywojennym dzierżawcą dworu był Szczepański, a zarząd nad funduszem szpitalnym sprawowała Lubelska Wojewódzka Rada Szpitalna powołana przez Ministerstwo Zdrowia Publicznego. W 1948 r. majątek ziemski należący do szpitala w Świdniku dużym obejmował 755 mórg ziemi i 1284 morgi lasu. Dwór przetrwał do dzisiaj, jednak fundacja Szpitala św. Wincentego a Paulo została zlikwidowana po II wojnie światowej - w wyniku reformy rolnej. Ośrodek stał się własnością Skarbu Państwa. Po wojnie mieścił się tu „dom starców”, następnie mieszkania komunalne. Od 1991 r. dwór przeszedł w ręce gminy Wólka Lubelska, potem od 1992 na własność Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Warszawie, które przekazało dwór wraz z parkiem na rzecz Fundacji ks. Grzegorza Piramowicza „sacrum Paideia” w Lublinie. W okresie powojennym nastąpiły duże zniszczenia założenia. Zasięg parku określały rzędy lip. Przed dworem ukształtowanie terenu wykazuje ślady dawnego gazonu. Od strony elewacji ogrodowej został dobudowany ganek. Prawdopodobnie był tu główny salonik ogrodowy pozwalający chorym na widok na las. Całość była osłonięta przez rzędy starych lip z trzech stron i z wnętrzem wypełnionym roślinami ozdobnymi. Na południe od dworu były tereny dawnych ogrodów użytkowych. W ich sąsiedztwie zlokalizowana była dawna część gospodarcza z oborami, chlewami, kurnikami, stodołą. Od zachodu bliżej drogi usytuowany jest piętrowy, murowany z cegły, dawny budynek szpitalny, gdzie mieszkał personel folwarku, z kuchnią i pomieszczeniami gospodarczymi. Na północ od dworu znajdowały się ruiny dawnego budynku gospodarczego z kamienia wapiennego. 

Za: Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków .