Parafia erygowana była jeszcze przed 1325 r. w okresie początków in­tensywnej kolonizacji dawnej Puszczy Sandomierskiej. Kościół drewniany, wzmiankowany w roku 1440, spłonął w 1743 r. Wtedy to dzierżawca Chotczy Kazimierz Wykowski wybudował w 1744 r. „przy Wiśle", w innym miejscu niż poprzednio, kościół drewniany na podmurówce dedykowany Świętej Trójcy. Kościół ten spłonął doszczętnie od pioruna 4 sierpnia 1906 r., po­została tylko dzwonnica. Potem została postawiona nowa świątynia i znów zniszczona podczas II wojny światowej. Po wojnie w kaplicy „przy Wiśle" dostawiono drewniany barak, przenie­siony z Chotczy Józefów staraniem ks. Bolesława Fochtmana. W miejscu spalonego w 1743 r. pierwotnego kościoła wybudowano prawdopodobnie kilka lat później kaplicę murowaną z ka­mienia. W 1906 r. - po pożarze kościółka „przy Wiśle" - ks. Walenty Lipiec dobudował do niej nawę przednią, tworząc kościół tymczasowy. Jednocześnie w tym samym roku ks. Lipiec, na innym miejscu niż stał spalony kościół, zalał fundamenty pod nową świątynię, według projek­tu Rudolfa Mejera. Kolejny proboszcz ks. Władysław Kłosiński po 1907 r. przygotował nowe plany pod kościół w stylu romańskim według projektu arch. Lamparskiego z Radomia. Wznie­siona część murów została zniszczona podczas I wojny światowej. Kościół odbudowywany po wojnie otrzymał do 1939 nowe mury, więźbę dachową i pokrycie czerwoną dachówką. Ponow­ne zniszczenie dosięgło kościół wraz z wieżą w 1944 r. Budowa kościoła trwałego była zakazana do 1974 r. przez władze komunistyczne. Dopiero w latach 1974-1976 dokończono budowy staraniem ks. Stanisława Madeja. Kościół został konsekrowany 2 października 1982 r. przez bp. Stanisława Sygneta. Kościół jest bezstylowy, na planie krzyża, jednonawowy.

źródło: