Historia zespołu dworsko-parkowego w Kolonii - Łucce, wiąże się z historią dóbr lubartowskich. Położenie na wzgórzu niedaleko rzeki Wieprz pozwala przypuszczać, że w czasie rozkwitu ziemi lubartowskiej, w okresie „Firlejowskim” w II poł. XVI w., mogła tutaj istnieć strażnica obronna lub dwór obronny, będący jednym z licznych podobnych obiektów położonych na linii rzeki Wieprz, a broniących dostępu do miasta Lubartów. Łucka w 1466 r. należała - jako jeden z folwarków - do Grotha na Ostrowie, potem do Minora z Ostrowa, który w 1523 r. sprzedał część ziem wraz z Łucką Mikołajowi Firlejowi z Dąbrowicy. Na gruntach wsi Szczekarków i Łucki - syn Mikołaja, Piotr Firlej z Dąbrowicy herbu Lewart, założył miasto Lubartów.W 1552 r. dobra odziedziczyli synowie Piotra – Jan, Andrzej i Mikołaj. Łucka przypadła Mikołajowi Firlejowi. W 1588 r., po bezpotomnej śmierci Mikołaja, dobra zostały podzielone między jego cztery siostry i przypadły Elżbiecie Firlejównej, a przez jej małżeństwo Łucka stała się własnością Mikołaja Kazimierskiego – Bibersztein.Na początku XVII w. majątek przeszedł na jego brata – Krzysztofa Kazimierskiego, biskupa kijowskiego, a w 1643 r. Władysława księcia Zasławskiego. Następnie przez „ręce” Wiśniowieckich i Lubomirskich - w 1705 r. dobra lubartowskie na ponad 100 lat przeszły na własność Sanguszków. Ostatnia z rodu Sanguszków - Klementyna Małachowska w 1839 r. sprzedała dobra hrabiemu Henrykowi Łubieńskiemu. w 1844 r. majątek zajął Bank Polski z powodu zadłużenia. W 1857 r. właścicielem dóbr stał się hrabia Stanisław Mycielski.

W 1860 r. klucz Łucka z folwarkami i wsiami nabył Ignacy Karpiński. W miejscu folwarku założył ośrodek dworski z drewnianym dworem, częścią gospodarczą i ogrodem krajobrazowym.W 1880 r. po jego śmierci nieruchomość przeszła w ręce Osypa Niesielskiego, a około 1900 r. teren nabył Stanisław Tomaszewski, który w miejsce zniszczonego drewnianego dworu wybudował nowy, murowany niewielki dworek istniejący do dzisiaj. Autor projektu dworu nie jest znany.Tomaszewski zginął w czasie rewolucji październikowej, a zespół dworski był zarządzany w imieniu jego żony przez Seweryna Lacewicza. W latach 1930-36 dzierżawcą był Purol, a po nim w 1942 r. Modest Szremowicz. Właściciele dworu mieszkali w Łucce, co sprzyjało niszczeniu i podupadaniu wydzierżawionego założenia. W 1942 r. spadkobiercy Tomaszewskiego sprzedali zespół z dworem i ogrodem Antoniemu Wawryniukowi. Po II wojnie światowej ogród uległ dewastacji, wyschła sadzawka, masowo wycinane były drzewa, budowane były nowe budynki gospodarcze w latach 60. XX w. Zdjęcia pokazują stan dworu i założenia w latach 1977, 1985, 1988 r. i pochodzą z Opracowania ewidencyjnego ogrodu w Kolonii Łucka oprac. M. Kseniak, A. Marczak z 1977 r., fiszek adresowych zabudowy wsi Łucka i Kolonia Łucka autorstwa J. Cichomskiego z 1985 r. oraz kart ewidencyjnych zespołu dworsko-parkowego, dworu i obory w zespole dworskim autorstwa E. Dobrowolskiej - Piondło z fotografiami Alicji Krzak z 1988 r.