Pałac murowany, dwukondygnacyjny, wybudowany w stylu klasycystycznym przez ówczesnych właścicieli Krzesimowa - Stamirowskich. Oficyna powstała w 1 poł. XIX w., tuż po wybudowaniu pałacu, stanowiła budynek mieszkalny dla rządcy oraz służby pracującej we dworze.
W zespole znajdują się obiekty gospodarcze pochodzące z przełomu XIX i XX w.: murowany czworak, dwie murowane obory oraz murowany spichlerz i suszarnia chmielu.
Interesującym obiektem zespołu jest pochodzący z 1934 roku murowany młyn wodny.

W 1944 r. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, podjęło decyzję o utworzeniu centralnego obozu pracy w Krzesimowie. Oficjalnie miał służyć przetrzymywaniu osób podejrzanych o kolaborację z Niemcami, jednak w rzeczywistości trzymano w nich byłych żołnierzy Armii Krajowej, księży, działaczy organizacji podziemnych, rodziny osób podejrzanych o działalność opozycyjną. Więźniów dowożono wagonami bydlęcymi na stację w Minkowicach, skąd szli oni parę kilometrów przez pola, aż do obozu, który mieścił się na terenie dawnego dworskiego folwarku. Przez ponad półtora roku istnienia obozu zarejestrowano w nim ponad 2000 osób. Więźniowie przebywali w okropnych warunkach, mieszkając w brudnych i zimnych oborach i chlewach, podczas gdy ich oprawcy zajęli pobliski pałac. Więźniowie byli głodzeni, bici i maltretowani psychicznie. Pracowali na polu, we młynie, przy grzebaniu zwłok lub w kamieniołomach w Dominowie niedaleko Mełgwi. Rozwijające się epidemie dziesiątkowały wycieńczonych pracą więźniów. Dziennie umierało około kilkunastu osób. Ciała skazańców żołnierze sowieccy wrzucali na dno pobliskiej doliny w Lasku Pruszkowskim, zwanej dziś Doliną Krzyży. W czasach PRL-u dolina służyła, jako śmietnisko, zaś zwłoki zamordowanych więźniów przykrywały grube warstwy ziemi i odpadów.

Obecnie w pałacu mieści się Dom Pomocy Społecznej.