W r. 1497 na skutek najazdu Tatarów Oleszyce zostały zniszczone. Odnowienie uposażenia parafii i budowę nowego, murowanego kościoła dokonali Jan Ramsz wraz ze swą matką Heleną w r. 1517. Odnowienia parafii dokonał bp przemyski Andrzej Krzycki. Konsekracji nowego kościoła dokonał, 8 września 1530 r., bp przemyski Jan Karnkowski. W latach 1578 - 1589 kościół w rękach arian. Od r. 1589 kościół w rękach katolików. W owym czasie parafia obejmowała swoimi granicami: Borchów, Cewków, Dzików, Dachnów, Koziejówkę, Moszczanicę, Niemstów, Miłków, Rudę Mikołajewską, Płazów, Stare Sioło, Stare Oleszyce, Ułazów, Zapałów, Surmaczówkę, Zabiałę. Lata następne to rozwój kościoła i miejscowości. Od r. 1787 Oleszyce wraz z całym dekanatem lubaczowskim zostały włączone do Archidiecezji Lwowskiej. W r. 1901 na skutek pożaru kościół spłonął.Kamień węgielny pod budowę nowego kościoła poświęcono 20 września 1903 r. Zbudowany w latach: 1903 - 1906, wg projektu Włodzimierza Podhoreckiego ze Lwowa, konsekrowany, 7 września 1907 r., przez Sługę Bożego abpa Józefa Bilczewskiego, neogotycki, trzynawowy z transeptem i prezbiterium. Znajdują się w nim, wykonane w alabastrze, renesansowe nagrobki fundatorów Jana i Heleny Ramszów. W latach: 1970 - 2000 gruntownie remontowany.