Budynek usługowy w Sopocie, oddany do użytku 1 lipca 2009. Usytuowany jest naprzeciw molo i liczy 10 105 m2 powierzchni. Wraz z przylegającym do niego hotelem Sheraton tworzy jeden kompleks funkcjonalny. Znajdują się w nim:



spa

centrum konferencyjne

restauracje i bary

pasaż handlowy

podziemny parking



Planowane jest również otwarcie w jego wnętrzach pijalni wód mineralnych, galerii sztuki i centrum wystawienniczego.



Historia



Pierwszy Dom Zdrojowy wybudowano w Sopocie w 1824. Na początku był to parterowy budynek, który z czasem został rozbudowany i gdzie zlokalizowano pokoje hotelowe i salę balową.



W 1879 przystąpiono do budowy nowego obiektu, oddanego do użytku dwa lata później. Nowy Dom Zdrojowy został zlokalizowany w miejscu tego, który istnieje dzisiaj.



W 1909 obiekt został zburzony, a w jego miejscu wzniesiono trzeci Dom Zdrojowy, zaprojektowany przez gdańskiego architekta Carla Webera. Budynek został uroczyście otwarty 16 czerwca 1910. Znalazły się w nim sale balowe, restauracje, kasyno i hotel.



W 1945 po zajęciu Sopotu przez Armię Czerwoną Dom Zdrojowy został przez nią splądrowany, a następnie podpalony. Po przekazaniu miasta Polsce budynku nie odbudowano.



W 2006 przystąpiono do budowy czwartego Domu Zdrojowego wraz z hotelem. Nowy gmach w dużej mierze nawiązuje architektonicznie do swojego poprzednika.







Źródło:

Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

Powstanie uzdrowiska w Sopocie związane jest z lekarzem wojsk napoleońskich – Jerzym Haffnerem, który w 1826 r. wydzierżawił dwie morgi piaszczystego gruntu na północ od ujścia Potoku Wiejskiego i postawił tam I Zakład Kąpielowy z gabinetem wodoleczniczym, kabinami z wannami do wodolecznictwa, pomieszczeniami do obsługi kuracjuszy i kotłownią. Kolejnym etapem było postawienie Sali Zdrojowej na zachód od Zakładu Kąpielowego. Urządzono po obydwu stronach tego zespołu kuracyjnego dwie plaże - osobne dla kobiet i mężczyzn. W latach 1827 –1832 kąpielisko rozwijało się i rozpoczęto wówczas stopniowe zadrzewianie terenu. W 1843 r. przesunięto przy pomocy specjalnych rolek Zakład Kąpielowy w kierunku południowym na miejsce dzisiejszego zakładu Balneologicznego. Na zwolnionym miejscu wybudowano Salę Imprezową. Położono od niej do morza drewniany chodnik ułatwiający spacery. W 1843 roku pojawia się w wyniku ciągłej rozbudowy uzdrowiska - molo. W latach 1877-1881 powstał nowy, II Zakład Kąpielowy, którego główny budynek ustawiono na osi mola. Założenie kompozycyjne ogrodu powstało ok. 1880 r. w okresie budowy II Domu Zdrojowego i posiadało układ symetryczny o osi głównej łączącej architekturę Domu Zdrojowego z molem. Od strony morza otoczone było krytymi galeriami i pawilonami. W latach 1910-1911 na miejscu poprzedniego wybudowano III Dom Zdrojowy, zniszczony w 1945 r.

Ogród Domu Zdrojowego został znacznie powiększony i zaprojektowany tak, żeby osi mola podporządkować całą kompozycję. Ponownie ogród zmodernizowano w 1927 r. Półkoliste, szklone galerie zamknęły teren od wschodu osłaniając teren skweru od strony plaży, zostawiając otwarte tylko wejście na molo. Obecnie od zachodu skwer – dawny ogród zdrojowy - ograniczają dwupoziomowe tarasy z murowanymi, pełnymi balustradami połączone z budynkiem dawnego domu zdrojowego. Ogród od strony wschodniej nadal otaczają półkoliste kryte, przeszklone galerie. Prowadzą ku pomostowi mola. Zachowała się z dawnego Domu Zdrojowego część środkowa na osi pomostu mola-murowana, na planie wieloboku z przeszklonymi szerokimi oknami, zamknięta tarasem. Na osi zachowanego aneksu Domu Zdrojowego znajduje się murowana fontanna z ok. 1900 r. z rzeźbionymi figurami amorków na narożach. W północno-zachodnim narożniku skweru umieszczono murowaną muszlę koncertową z ok. 1928 r. Skwer zdobią strzyżone szpalery oraz geometryczne kwatery z obrzeżami z drzew. Całe założenie ogrodu zdrojowego tworzy wraz z molem jednorodną kompozycję. Jest to unikalny nadmorski kompleks kuracyjny na skalę europejską, a tym samym symbol Sopotu.