Cieplice Śląskie-Zdrój (niem. Bad Warmbrunn) – uzdrowisko w Jeleniej Górze w województwie dolnośląskim, w latach 1935-1976 samodzielne miasto.

Od XIV wieku do 1945 r. własność rodziny Schaffgotschów (w 1935 r. stały się miastem).

W czasach nowożytnych osada stała się znana na Śląsku i poza nim. Do tutejszych wód leczniczych zjeżdżało wielu znanych ludzi, m.in.: John Quincy Adams (późniejszy prezydent Stanów Zjednoczonych), Johann Wolfgang Goethe, królowa Marysieńka, księżna Izabela Czartoryska, książę Stanisław Poniatowski (bratanek króla), poeta Wincenty Pol.

Od XVII w. po spaleniu się zamku Chojnik, tutejszy pałac (wielokrotnie przebudowywany) stał się główną rezydencja cieplickich Schaffgotschów.

W 1945 r. miasto zostało włączone do Polski pod nazwą Cieplice Śląskie - Zdrój. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec.

2 lipca 1976 Cieplice zostały włączone do Jeleniej Góry.



Info za [

Wikipedia]

Ul. Wolności (Warmbrunnerstrasse, Hermann Göring Strasse)

U wylotu ulicy Wolności oraz przy obecnej ulicy J. Korczaka, za dawną bramą Długą, wzdłuż drogi prowadzącej do Cieplic ukształtowało się w średniowieczu rozległe przedmieście Vor dem Langgassen Tor z rozrzuconą luźno zabudową i niewielkimi uliczkami. Rozciągało się ono pomiędzy rzeką Kamienną, Czarnem i terenami należącymi do wsi Cunnersdorf. W niewielkim oddaleniu od bramy miejskiej w 1449 r. powstał kościół Św. Ducha, wokół którego założono cmentarz. Około 1750 r. na przedmieściu tym znajdować się miało około 275 domów, w tym liczne otoczone ogrodami należącymi do zamożnych mieszczan. Dalej w stronę Cieplic, na wschód od drogi rozciągały się łąki. W 1837 została rozebrana brama miejska i poszerzono drogę wjazdową do miasta. Od tego momentu ulica zaczęła tracić swój przedmiejski charakter. U wylotu ulicy w stronę ulicy Długiej ukształtował się plac stanowiący węzeł komunikacyjny — Warmbrunner Platz - z tramwajem, którego tor biegł aż do Cieplic. Dawny cmentarz zamknięty został w 1871 r. i przekształcony w założenie parkowe z placem zabaw. Jeszcze na początku XX w. istniał kościół cmentarny p.w. Św. Ducha, rozebrany w latach 1905 — 1906 ze względu na zły stan techniczny. Kilka lat wcześniej zlikwidowano również ostatnie relikty dawnego założenia cmentarnego — rozebrano mur cmentarny i usunięto nieliczne zachowane jeszcze nagrobki.
Zabudowę ulicy stanowią w przeważającym stopniu pochodzące z końca XIX i początku XX wieku kamienice czynszowe, czasem o bardziej reprezentacyjnym charakterze. Wiele z nich znajduje się obecnie w złym stanie technicznym.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002