Ruiny dawnego pieca hutniczego, wybudowanego przez rodzinę Wielopolskich. Przetapiano w nim rudę darniową, stosując węgiel drzewny do uzyskania duzych temperatur. Siłą napędową młotów hutniczych były wody pobliskiego potoku, poruszające koło wodne. Roczna produkcja wynosiła 100 tys. cetnarów żelaza. W 1780 r. piec spłonął i nie został już odbudowany. W czasie I WŚ próbowano piec wysadzić w powietrze jednak masywne mury nie uległy zniszczeniu a jedynie poękły w dwóch miejscach. Trwałość murów zmwiązana jest z kilkadziesiąt letnim spalaniem rud żelaza.