Cieplice Śląskie-Zdrój (niem. Bad Warmbrunn) – uzdrowisko w Jeleniej Górze w województwie dolnośląskim, w latach 1935-1976 samodzielne miasto.

Od XIV wieku do 1945 r. własność rodziny Schaffgotschów (w 1935 r. stały się miastem).

W czasach nowożytnych osada stała się znana na Śląsku i poza nim. Do tutejszych wód leczniczych zjeżdżało wielu znanych ludzi, m.in.: John Quincy Adams (późniejszy prezydent Stanów Zjednoczonych), Johann Wolfgang Goethe, królowa Marysieńka, księżna Izabela Czartoryska, książę Stanisław Poniatowski (bratanek króla), poeta Wincenty Pol.

Od XVII w. po spaleniu się zamku Chojnik, tutejszy pałac (wielokrotnie przebudowywany) stał się główną rezydencja cieplickich Schaffgotschów.

W 1945 r. miasto zostało włączone do Polski pod nazwą Cieplice Śląskie - Zdrój. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec.

2 lipca 1976 Cieplice zostały włączone do Jeleniej Góry.



Info za [

Wikipedia]

Nieruchomość gruntowa położona w Jeleniej Górze przy ul. Cervi 5 zabudowana jest budynkiem niemieszkalnym wykorzystywanym wcześniej na cele oświatowe, podpiwniczonym, posiadającym dwie kondygnacje nadziemne z użytkowym poddaszem, w zabudowie wolnostojącej oraz jednokondygnacyjnym budynkiem niemieszkalnym pełniącym funkcję dawnej pracowni artystycznej. Infrastruktura techniczna: energia elektryczna, woda, kanalizacja, sieć telefoniczna, sieć ciepłownicza oraz gaz. Nieruchomość znajduje się w granicach działki nr 27/2 powierzchni 0.3253 ha, Cieplice V, AM-3, księga wieczysta nr JG1J/00097023/4.

Budynek przy ul. Cervi 5 ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków oraz chroniony poprzez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie prace przy obiekcie podlegające zgłoszeniu wymagają pisemnej opinii konserwatorskiej, natomiast prace wymagające pozwolenia na budowę wymagają uzgodnienia postanowieniem na wniosek z Wydziałem Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta Jelenia Góra w trybie art. 39 pkt. 3 i 4 ustawy prawo budowlane. Budynek zbudowany około 1910 r. jako szkoła katolicka, po II Wojnie Światowej służył jako internat Zespołu Szkół Rzemiosł Artystycznych. Ochronie konserwatorskiej podlegają zachowane, oryginalne elementy budynku: bryła i rzut z ryzalitem wejściowym i bocznym ryzalitem klatki schodowej, forma czterospadowego ceramicznego dachu z facjatkami naczółkami, kompozycja i wystrój elewacji z klinkierową cegłą licującą i ceramicznymi parapetami oraz ceramicznym koronującym gzymsem konsolkowym, kamienny cokół, forma profilowanych otworów okiennych i drzwiowych, stolarka okienna i drzwiowa. Ochronie podlega również ceramiczny mur na granicy działki.

Wytyczona około połowy XIX w., prowadziła do domu ludowego, który znajdował się na terenie obecnej ulicy J. Zamojskiego. Dom ludowy (nie istnieje) otoczony był niewielkim parkiem z widokiem na Sudety; służył jako miejsce towarzyskich spotkań kuracjuszy.
Kilka budynków ulicy Cervi wzniesiono w ostatniej ćwierci XIX w. Zastąpiła je zabudowa willowa z początku XX w. oraz z lat dwudziestych i trzydziestych XX w. Dzielnica architektów. Większość willi projektowali po 1910 r. bracia architekci Karl i Paul Ansorge, na wykupionych przez siebie działkach. Położone w sąsiedztwie parku zdrojowego budynki o komfortowym standardzie, spełniały w większości funkcję ekskluzywnych pensjonatów. Budowano je w głębi działek, a od frontu i w tylnej części posesji zakładano przydomowe założenia parkowe.
Wschodnią pierzeję ulicy, graniczącą z parkiem zdrojowym pozostawiono niezabudowaną. W latach siedemdziesiątych XX w. w jej południowym odcinku zbudowano kilkupiętrowy dom sanatoryjny dla pracowników MSW i A. Na posesji nr 11 w latach osiemdziesiątych tego stulecia wzniesiono hotel. Oba budynki nie nawiązują stylem do historycznej, willowej zabudowy ulicy.
Większość willi obecnie spełnia funkcję hoteli lub różnorodnych instytucji.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002