Zabytkowa plebania należy do najstarszych budynków w Zgierzu. Tuż obok, kilkadziesiąt metrów dalej jest budynek jeszcze starszy drewniany. Ocenia się , że ma już 250 lat, stoi przy ulicy Wróbla. Na przełomie XIX i XX w. parafia zgierska była jedną z największych w Królestwie Polskim (poza wielkomiejskimi w Warszawie i Łodzi). Już w 1862 r. liczyła przeszło 6 tys. wiernych, a na początku XX w. ich liczba wzrosła do przeszło 11 tys. Istniała oczywista potrzeba zbudowania nowej i większej świątyni. Pierwsze działania podjęto już w 1897 r. sporządzono nawet plany i kosztorys, konkretne decyzje zapadły w styczniu 1910 r. i dotyczyły tylko przebudowy dotychczasowego kościoła. Ale już w kwietniu lub w maju 1910 r uzyskano zgodę na budowę nowego kościoła w starym miejscu. W tych miesiącach ruszyły pracę, jednocześnie rozbierano częściowo stary kościół. Widoczne mury pojawiły się w 1913 r. a do 1914 r. podciągnięto ściany i wieżę do szczytu kościoła. Wybuch wojny przerwał roboty. Prace mogły rozpocząć się dopiero po 1918 r. Rozpoczęto od rozebrania starego kościoła. W 1921 r. położony został dach pokryty dachówką, wykonano sklepienie, wieżę podciągnięto do przeźroczy.



Powszechna bieda spowodowała, że opóźniono konsekracje kościoła aż do 13 lipca 1930 roku kiedy to ówczesny ordynariusz łódzki bp. Wincenty Tymieniecki uroczyście konsekrował zgierską świątynię.Wyposażenie świątyni zaczęto już ustawiać w 1923 1924 roku Wtedy dostarczono pierwsze ołtarze.



Projekt tej 4 Zgierskiej świątyni wykonał łódzki architekt Stefan Lammene. Wybrano styl neogotycki zwany gotykiem nadwiślańskim, który w tym czasie był bardzo znany. Ten neogotycki trzynawowy kościół ma 47,5 m długości, 12,5 m szerokości i 20,4 m wysokości do sklepienia. W nawie głównej ma 4-dzielne krzyżowo żebrowe sklepienie a w nawie poprzecznej sklepienie gwiaździste. Wnętrze zgierskiego kościoła zostało podporządkowane średniowiecznemu schematowi. Wnętrze jest bazylikowe tzn. po środku wysoka nawa główna a z boku dwie niższe i węższe nawy boczne, do tego dochodzi jeszcze nawa poprzeczna (transept), przecinająca nawę główną i tworząca kształt krzyża



Kościół zbudowany jest z cegły obłożony tzw. licówką. Jak przystało na świątynie neogotycką nad całością dominuje bardzo wysoka strzelista wieża ma ona 64m wysokości. Druga nieco mniejsza wieżyczka stanęła na przecięciu nawy głównej z nawą poprzeczną to jest wieżyczka sygnaturki. Ramiona nawy poprzecznej zakończone są wysokimi szczytami ze sterczynami. Korpus kościoła jest bardzo ożywiony opinają go przypory a także w niektórych miejscach znajdują się wielobocznie zamknięte klatki schodowe. Podobne wieloboczne zamknięcie otrzymało prezbiterium kościoła wysokie ściany zostały przyozdobione ostrołukowymi długimi oknami. Ostre łuki, przypory a także nie tynkowana cegła to główne cechy tej neogotyckiej budowli. Neogotycka świątynia w odróżnieniu od swoich średniowiecznych pierwowzorów jest nie orientowana. To znaczy wejście prowadzi od wschodu od strony kwadratowego rynku. Właśnie tam od rynku widać tą świątynie jakby stała na jakimś piedestale. Do świątyni prowadzą okazałe szerokie schody mające 62 stopnie. Przy bramie umieszczone zostały dwie postacie. Z jednej strony św. Jan apostoł i ewangelista a z drugiej strony św. Roch. Kościół stał się dumą miasta bo rzeczywiście jego sylwetka wpisana jest jakby w tradycję w tej najstarszej w obszarze podłódzkim miejscowości. I jest kościołem patronalnym Miasta Zgierza.