Decyzję o budowie fortyfikacji w Malborku, na prawym brzegu Nogatu, podjęto w roku 1898. Wynikała ona z konieczności ochrony Prus od wschodu, a linia Wisły i Nogatu była dla tego zadania najkorzystniejsza. W Malborku znajdowały się ponadto strategiczne mosty - drogowy oraz kolejowy. Wraz z twierdzami w Toruniu, Grudziądzu i Chełmnie oraz kilkoma pomniejszymo obiektami, fortyfikacje te tworzyły tzw. "Linię Dolnej Wisły". Pierwsze fortyfikacje w poblizu mostów powstały jednak znacznie wcześniej - w latach 50-tych XIX w. oba przyczółki mostu kolejowego otrzymały wartownie i blokhauzy. Na prawym brzegu Nogatu nowe umocnienia wzniesiono w opraciu o średniowieczne budowle - Basztę Maślankową, Kęsą i Szarysz.

Twierdza Malbork miała być typową dla tego okresu twierdzą pierścieniową. Decyzja o budowie fortyfikacji zapadła w roku 1898, rok póżniej przystapiono zaś do prac projektowych. W roku 1903 lub 1904 ostatecznie ukończono pierścień fortyfikacji okalających miasto. Składało się nań dziesięć fortów (Infanterie-Werke) oznaczonych numerami 1-7 - było to siedem fortów głównych oraz trzy pomocnicze (dla fortów 3, 4 i 5). W takim przypadku fort główny oznaczano literą "a", natomiast pomocniczy "b".  Obronę wzmacniało siedem baterii dla dział 12 i 15 cm ozaczonych nr 1-9 (bez nr 3 i 7). Powstał także jeden tzw. punkt oporu (Infanterie-Posten) "Piaski".

Po wybuchu I Wojny Światowej w roku 1914, twierdzę wzmocniono o dodatkowe fortyfikacje - 4 schrony dla piechoty (Infanterieraum), 9 schronów dla artylerzystów (oznaczone nr 1-9 bez nr 6 i 7 oraz literami B i C), 6 schronów dla dział polowych 7,7cm i ich załóg, a także prawdopodobnie cztery schrony amunicyjne (oznaczone nr 3, 5 i literami B i C). W okresie II Wojny Światowej pierścień obrony ponownie rozbudowano, tym razem o rów przeciwpancerny oraz liczne fortyfikacje polowe, okopy itp.

Oznacznia obiektów Twierdzy Malbork pozostawiają pewne pole do domysłów oraz dalszych odkryć. Ciekawostkę stanowi przerwa w oznaczeniach baterii artylerii, nie wiadomo dlaczego pominięto nr 3 i 7. Być może planowano je wznieść w późniejszym okresie, tak jak baterię nr 6, która wybudowana została dopiero w roku 1909 i jako jedyna nie posiadała nazwy własnej. Bateria nr 6 jako jedyna posiada za to integralny schron dla arylerzystów, choć istnieje szansa, że może to być schron A5, którego nie udało się zlokalizować w terenie. Nie wiadomo także dlaczego w roku 1914 wybudowano 9 schronów dla artylerzystów, skoro istniało tylko 7 baterii artylerii (w tym prawdopodobnie jedna - B6, posiadająca schron). Trudno powiedzień dla kogo przeznaczone były schrony artylerzystów oznaczone jako AB i AC, oraz odpowiadające im schrony amunicyjne MB i MC. Być może planowano tu dwie dodatkowe baterie artylerii, na stanowiskach polowych. Schrony AB i MB zlokalizowane są pomiędzy bateriami 2 i 4, mogłyby zatem odpowiadać nieistniejącej baterii B3, jednak schrony AC i MC zlokalizowano za baterią B5, trudno więc by miały one wypłnić lukę niestniejącej baterii B7. W pobliżu baterii B4 powstały natomiast dwa schrony dla artylerzystów - A3 i A4 (A3 jest położony bliżej baterii), nie wiadomo dla kogo przewidziany był drugi. Nie udało się zlokalizować schronu dla artylerzytów A5 (chyba, że jest to wspomniany schron w obrębie baterii B6) ani amunicyjnego M5. Nie wiadomo także z czego wynika przerwa w oznaczeniach schronów amunicyjnych - wystepują tylko nr 3 i 5, najprawdopodobniej nr 1 i 4 nie powstały. Być może rozbudowa twierdzy w roku 1914 nie została ukończona, z uwagi na korzystny dla Niemiec rozwój sytuacji na froncie.

Wg. archiwaliów w okresie rozbudowy twierdzy na pocz. I Wojny Światowej miały powstać także dwa punkt oporu piechoty - Infanteriestützpunkt oznaczone literami D i E. Punkt D miał bronić drogi do Dąbrówki Malborskiej, zaś E lini kolejowej do Olsztyna. Obok dawnej lini kolejowej na Małdyty / Olsztyn, na terenie wojskowym (lotnisko), ma się znajdować zespół 6 jednokomorowych schronów, który mógłby odpowiadac punktowi E, jednak weryfikacja w terenie jest niemozliwa. Punktu D nie udało się zlokalizować w terenie. Sprawa ta wymaga na pewno głębszego zbadania. 

Z uwagi na stosunkowo nieliczny garnizon, zewnetrzny pierścień fortyfikacji nie wziął udzaiału w większych walkach przeciwko nacierającej na początku 1945 r. Armi Czerwonej. Walki o Malbork skupiły się wówczas w samym mieście oraz w rejonie zamku. Z tego względu fortyfikacje w większości przetrwały wojnę w dobrym stanie. Niektóre obiekty po wojnie były zarzadzane przez Wojsko Polskie, niektóre do dziś znajdują się na terenach wojskowych. Część fortyfikacji to dziś opuszczone ruiny (rozkradane i dewastowane), a niektóre zostały wyburzono, są zasypane lub zalane.