Rudawy Janowickie (niem. Landeshuter Kamm) – pasmo górskie położone we wschodniej części Sudetów Zachodnich, zajmujące powierzchnię prawie 90 km². Rudawy Janowickie po wojnie do roku 1947 nosiły nazwę Góry Łomnickie. Na północy, od Gór Kaczawskich, oddziela je przełomowa dolina Bobru. Od zachodu graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od wschodu z Kotliną Kamiennogórską, a od południa, poprzez Przełęcz Kowarską, z Lasockim Grzbietem w Karkonoszach. Główny grzbiet ciągnie się z południowego zachodu na północny wschód. Odchodzą od niego boczne grzbiety. Na południu, od Bobrzaka odchodzi ku południowemu wschodowi długi grzbiet z Wilkowyją i Jaworową, kończący się w rejonie dolnej części Pisarzowic. W środkowej części, od masywu Skalnika odchodzi grzbiet ku zachodowi, ze Średnicą i Brzeźnikiem, kończący się na północ od Kowar. Od niego z kolei odchodzi odgałęzienie ku północy z Płonicą i Mężykową, oddzielające Strużnicę od Gruszkowa i kończące się w rejonie Karpnik. Od masywu Skalnika odchodzi też grzbiet ku południowemu wschodowi z Jagodą, dochodzący do górnej części Pisarzowic. Na północy, od Dziczej Góry również odchodzą dwa grzbiety. Grzbiet południowo-wschodni kulminuje rozległym masywem Wielkiej Kopy, od której odchodzą w różnych kierunkach podrzędne ramiona, natomiast grzbiet północno-zachodni biegnie przez Świnią Górę, Lwią Górę i Jańską Górę (Janowicki Grzbiet), a jego zachodnia część, za Przeł. Karpnicką nosi nazwę Gór Sokolich. Wreszcie od Wołka odchodzi szereg grzbietów ku północnemu zachodowi, północy i północnemu wschodowi, m.in. Zamkowy Grzbiet i Hutniczy Grzbiet. Na zachodzie, na granicy z Kotliną Jeleniogórską znajduje się odosobniony masyw Mrowca. Północno-zachodnia część Rudaw Janowickich nosi nazwę Gór Sokolich, natomiast zachodnia – Wzgórz Karpnickich. Najwyższy szczyt – Skalnik (945 m n.p.m.). W Rudawach Janowickich występuje duża ilość skałek, zbudowanych przede wszystkim z granitu, ale też z gnejsów, amfibolitów, zlepieńców.

Źródło:

Według dokumentu fundacyjnego kościół w Rędzinach (Rudigersdorf, Ruhrsdorf, Rohrsdorf) został ufundowany przez Wolfa Schaffgotscha, pana na Chojniku, Kowarach, Radomierzu, Rędzinach i Czarnowie, dla miejscowej społeczności ewangelickiej - w owym czasie Rędziny były miejscowością w całości luterańską. Budowę rozpoczęto na wiosnę 1592 roku, ukończono w jesieni tegoż roku. Wzniesiono ją prawdopodobnie po części na miejscu kościoła romańskiego z 2 poł. XIII wieku(bryły prezbiterium i apsyda wschodnia?). Gruntowne remonty w poł. XIX wieku i latach 70-tych naszego stulecia zatarły pierwotny charakter budowli. Kościół jest orientowany, jednonawowy, z wyraźnie wydzielonymi bryłami: nawy, prezbiterium, wschodniej apsydy- obecnie zakrystii, wieży, kruchty od strony południowej. 

Zachował się w kruchcie portal z okresu budowy, nosi on na łuku archiwolty datę 1592, który jednakże mógł w trakcie remontów ulec dyslokacji. Na uwagę zwracają drewniane wykończenia stropów – sklepień nawy i prezbiterium(beczkowe), pokryte deseczkami z polichromią malowaną temperami. Nawę obiegają z trzech stron dwukondygnacyjne, drewniane empory bogato rzeźbione i polichromowane. Zachował się prospekt organowy Schlaga ze Świdnicy z 1851 roku na chórze muzycznym. W dzwonnicy, z trzech dzwonów, do dziś istnieje tylko najmniejszy z nich, fundowany w 1597 przez Annę Barbarę von Seidlitz. Kościół rędziński na przestrzeni wieków służył na przemian protestantom lub katolikom, bądź też – jak miało to miejsce po roku 1818 do 1849 – używany był przez obydwie konfesje. w 1854 r. świątynia powróciła w ręce ewangelików, którzy poświęcili ją na nowo w 1850 r. Pastorówkę zbudowano w końcu XIX w.

Za:

i /p>