Sala, w której mieści się dzisiaj biblioteka klasztorna, jest drugim miejscem w którym przechowuje się księgozbiór jasnogórski. Poprzednio księgozbiór przechowywany był na dolnych kondygnacjach dzwonnicy (obecnej Kaplicy Pamięci Narodu), gdzie podczas gaszenia jednego z pożarów w 1690 uległ on zalaniu. Pochodząca z 1736 roku sala biblioteki znajduje się w skrzydle nowego konwentu, umieszczona nad refektarzem mieści ponad 15 tysięcy rękopisów, inkunabułów i starodruków. Wystrój pochodzi z I poł. XVIII wieku i został wykonany przez braci zakonnych, pod kierownictwem brata Grzegorza Woźniakowica (o czym informuje intarsjowany napis nad drzwiami wejściowymi). Pomieszczenie ma wysokość dwu kondygnacji. Ściany biblioteki stanowią regały na książki. Księgi przechowywane są w drewnianych futerałach – pudełkach. Wolne fragmenty ścian przesłonięte są boazeriami zdobionymi bogatą intarsją. Układ księgozbioru odzwierciedla XVIII-wieczną myśl bibliotekarską. Naprzeciw wejścia znajdują się księgi teologiczne, w tym pierwsze tłumaczenie Pisma Świętego na język polski, a każdy regał jest kolejnym działem. W regale nad drzwiami wejściowymi znajdują się tzw. księgi zakazane. W bibliotece są też dwa duże, bogato intarsjowane, stoły pochodzące z około 1730 roku. Ich rozmiar wskazuje na to, że zostały one wykonane we wnętrzu biblioteki, gdyż nie da się ich przenieść przez żaden z istniejących otworów drzwiowych ani okiennych.

Na suficie freski – centralny fresk przedstawia dyskusję teologiczną prowadzoną przez Ojców Kościoła, zaś cztery freski umieszczone w narożach przedstawiają pochwałę życia pustelniczego, alegorię mądrości, rozrywek pożytecznych i jako przeciwstawienie im hazardu. Biblioteka spełnia obecnie funkcje reprezentacyjne, w niej odbywały się spotkania z Janem Pawłem II, konferencje episkopatu Polski, przyjmowane są głowy państw oraz oficjalne delegacje. Ze względu na konieczność ochrony księgozbioru oraz wystroju wnętrza, możliwości zwiedzania biblioteki są ograniczone. Sam księgozbiór jest w trakcie mikrofilmowania.