Ratusz wybudowano podczas drugiego etapu barokowej przebudowy Siemiatycz, przeprowadzonego w czasach Anny Pauliny Jabłonowskiej z Sapiehów (1728 - 1800 r.). Przewodnią ideą inwestycji była myśl sprzężenia pałacu Jabłonowskiej z miastem i stworzenia osi, łączącej poszczególne elementy urbanistyczne w jedną całość. Na osi głównej pałacu, będącej jednocześnie osią urbanistyczną wytyczono w 1777 r. szeroką aleję, dzisiejszą ulicę Pałacową, wysadzaną lipami i łączącą pałac z rynkiem. Po obu jej stronach zbudowano wolnostojące budynki o charakterze reprezentacyjnym.

Pałac, aleja i ratusz stanowiły część kompozycji urbanistycznej i były, obok wcześniej wzniesionego kościoła, jej dominantami. 

Nowy duży ratusz zamykał długą, liczącą ok. 350 m oś, łączącą pałac z rynkiem. Duża skala architektoniczna siemiatyckiego ratusza przerosła możliwości finansowe Jabłonowskiej, bowiem księżna nie zdołała ukończyć go przed swoją śmiercią.

Jabłonowska umieściłą w ratuszu na parterze pomieszczenia handlowe, areszt, kasę miejską, służbę miejską, mieszkanie wachmistrza miejskiego i inne funkcje urzędowe. Górna kondygnacja ratusza - nie ukończona do końca XVIII w. (wraz ze skrzydłem południowym, najbardziej reprezentacyjnym, przewidzianym m.in. dla obrad Magistratu siemiatyckiego), nie pełniła swoich municypalnych funkcji. Na górnym piętrze skrzydła południowego, jeszcze za życia księżnej, zamieszkał zegarmistrz miejski. Oprócz funkcji administracyjnych i handlowych, w parterze gmachu pomieszczono funkcje produkcyjne, związane z zakładami niektórych rzemieślników, trudniących się usługami.

W opisach miasta sprzed Powstania Styczniowego 1863 r., dawny ratusz w Siemiatyczach zwano kramnicami. Mieściły się w nim sklepy, dość liczne, bo około 40. Częściowo zostały one połączone z mieszkaniami ich właścicieli. Wciąż funkcjonował skład miar i wag. Przed kramnicami stały dwie, znacznie zniszczone statuy (w czasach Jabłonowskiej - cztery nad bramami).

Na wszystkich zdjęciach ratusza z początku XX stulecia widać, że skrzydła: zachodnie i wschodnie, pierwotnie parterowe, przebudowane zostały na kamienice miejskie, dwukondygnacjowe, pokryte dachami dwuspadowymi i z balkonami. Najmniej dotknięte przeróbkami pozostało skrzydło południowe. W głównym ryzalicie brak jest już charakterystycznej wieży. Zniekształceniu uległy otwory wejściowe w partii całego przyziemia - ich kształt, wielkość i rozstaw osi oraz ich ilość.

Pierwsze poważne zniszczenie ratusza siemiatyckiego odnotowano w 1863 r., kiedy został spalony przez Rosjan. Figurę zdobiącą dotychczas jedną z jego bram, przedstawiającą św. Michała Archanioła, barokową, wykonaną z metalu, przeniesiono do zespołu pomisjonarskiego i zamontowano w zwieńczeniu bramy, znajdującej się przed kościołem parafialnym pw. Wniebowzięcia NMP. Drugi pożar ratusza nastąpił ok. 1905 lub 1907 r. Ratusz zniszczono w 1941 roku podczas ataku III Rzeszy na Związek Radziecki w czasie gdy Siemiatycze znajdowały się pod okupacją sowiecką.