Kościół p.w. Świętego Marcina z 1520 r. Przebudowany w XVIII w., przekształcono wnętrze i dobudowano wieżę i kaplicę p.w. Serca Jezusowego. Remontowany w 1850, 1877, 1958 i 1962 r. Od 1954 r. z przywilejem sanktuarium maryjnego.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany. Trójnawowy, pierwotnie jednonawowy. Posiada cechy gotyckie i barokowe. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Kaplica z boku nawy, zbudowana na planie ośmioboku. Kryta ośmioboczną kopułą z zwieńczoną latarnią. Wieża konstrukcji słupowej od frontu z kruchtą w przyziemiu częściowo osadzona na nawie. Zwieńczona gontowym hełmem namiotowym. Dach jednokalenicowy, kryty gontem z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną blaszanym, neogotyckim hełmem ostrosłupowym z latarnią. Wnętrze podzielone na trzy części przez dwa rzędy słupów po dwie sztuki z arkadami. Strop płaski w nawie z zaskrzynieniami. Chór muzyczny wsparty na dwóch kolumnach o falistej linii parapetu i z prospektem organowym. Polichromia figuralna i ornamentalna z 1877 r. Ołtarz główny z 1 poł. XVIII w. Dwa ołtarze boczne: późnorenesansowy z p. XVII w. i neobarokowy z przeł. XIX i XX w. Ołtarze w kaplicy: późnobarokowy z przeł. XVIII i XIX w. i rokokowy z XVIII w. Ambona późnobarokowa z XVIII w. Chrzcielnica kamienna z XVI w. Stacje Drogi Krzyżowej z XVIII w. Dwa krucyfiksy: późnogotycki z 1 poł. XVI w. i późnobarokowy z XVIII w. Dzwonnica murowana z XIX w. Arkadowa z dwoma dzwonami z 1946 r. Wokół ogrodzenie z kamienia polnego.
kosciolydrewniane