Warszawska Kolej Dojazdowa jest przedsiębiorstwem mającym za sobą długą, sięgającą początków XX wieku historię. Linia została uruchomiona 11 grudnia 1927 r. jako pierwsza normalnotorowa elektryczna kolej w Polsce, a do jej eksploatacji powołano "Elektryczne Koleje Dojazdowe" S.A. Inicjatorem i właścicielem całego przedsięwzięcia była powstała w 1918 r. spółka akcyjna "Siła i Światło", w której wiodącym kapitałem był kapitał angielski. Budowę zaczęto od Komorowa prowadząc ją równocześnie w kierunku Warszawy i Grodziska Mazowieckiego. Przy budowie linii wykorzystano najnowocześniejsze wówczas rozwiązania techniczne. Wagony silnikowe i doczepne w łącznej liczbie 40 szt. zostały zakupione w Anglii. Rozwijały one zawrotną jak na owe czasy prędkość 70 km/h. Urządzenia automatycznej sygnalizacji świetlnej sprowadzono ze Szwecji. Dojazd do centrum Warszawy miał zapewnić wysoką frekwencję i odpowiednio wysokie wpływy, przy czym przebieg linii na terenie stolicy różnił sie od obecnego - od granic miasta poprowadzono ją systemem tramwajowym ulicami: Szczęśliwicką, Niemcewicza, Tarczyńską i Nowogrodzką do skrzyżowania z ul. Marszałkowską. Pierwszym dyrektorem EKD został Tadeusz Baniewicz.



Rozkwit EKD przypada na ostatnie lata przedwojenne: w roku 1932 zbudowano odgałęzienie do stacji kolejowej we Włochach oraz przeprowadzono odcinek miejski linii przez Grodzisk Mazowiecki od obecnej stacji Grodzisk Mazowiecki Radońska do stacji Grodzisk Mazowiecki PKP. W roku 1936 poprzez budowę odgałęzienia Podkowa Leśna Zachodnia - Milanówek /Dworzec PKP/ utworzono odcinek miejski w Milanówku. W godzinach szczytu pociągi kursowały co 10 minut. Tuż przed wybuchem wojny osiągano przewóz na całej linii około 4.000 pasażerów dziennie. Ważny jest fakt, iż całość użytkowanych przez spółkę EKD terenów - wyłączając odcinki miejskie na terenie Warszawy, Milanówka i Grodziska Maz. - była do 1947 r. jej notarialną własnością. Niestety wybuch II wojny światowej przerwał dynamiczny rozwój kolei - planowane przedłużenie linii w kierunku Żyrardowa oraz Mszczonowa nie doczekały się realizacji.

Po zakończeniu wojny Elektryczne Koleje Dojazdowe znalazły się pod Tymczasowym Zarządem Państwowym Ministerstwa Komunikacji. Weszli do niego przedstawiciele wszystkich służb działających w EKD. W październiku 1947 roku rozpoczęto proces upaństwawiania spółki akcyjnej EKD. Przejęcie przez PKP sfinalizowano w 1951 r., przekazując linię Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie, zmieniając jednocześnie nazwę z Elektrycznych Kolei Dojazdowych na Warszawską Kolej Dojazdową. Upaństwowiona WKD nadal niezmiennie zapewniała szybką i tanią komunikację.

W połowie lat 50-tych XX wieku, w miarę wzrostu natężenia ruchu samochodowego rozpoczęto stopniową likwidację odcinków miejskich: na terenie Warszawy linię najpierw skrócono na ul. Nowogrodzkiej, przesuwając początkowy przystanek ze skrzyżowania z ul. Marszałkowską w rejon ulic: Chałubińskiego i Emilii Plater (1957), a następnie całkowicie wycofano z ulic: Nowogrodzkiej, Tarczyńskiej i Niemcewicza, wprowadzając do wykopu kolejowej linii średnicowej w pobliżu Dworca Zachodniego (1963). Wybudowana została wówczas nowa stacja "Warszawa Śródmieście WKD" - u zbiegu Alej Jerozolimskich i ul. Marchlewskiego (obecnie al. Jana Pawła II), która do dnia dzisiejszego pozostaje końcową stacją linii WKD. Zlikwidowano ponadto odcinki miejskie w Grodzisku Mazowieckim (skrócenie do obecnej stacji "Grodzisk Mazowiecki Radońska" - 1965) i Milanówku (skrócenie do przystanku osobowego "Milanówek Graniczna" - 1972) oraz odgałęzienie do osiedla Włochy (1971).



Okres powojenny to nie tylko likwidacje kolejnych odcinków, ale także modernizacja zasadniczego szlaku. W latach 1960-1975 wymienione zostały na stalowe wszystkie drewniane konstrukcje wsporcze sieci trakcyjnej. Wybudowano trzy nowe podstacje trakcyjne, przebudowano układy torowe na stacjach w Komorowie, Podkowie Leśnej i Grodzisku Mazowieckim oraz zmodernizowano system sygnalizacji świetlnej. Na terenie lokomotywowni zbudowano nową halę przeglądowo-naprawczą taboru oraz budynek administracyjno-socjalny.



W roku 1972 ostatecznie wycofano liczący wówczas już 45 lat tabor produkcji angielskiej (wagony silnikowe i doczepne serii oznaczonej po wojnie jako EN80), zastępując go nowymi elektrycznymi zespołami trakcyjnymi serii EN94 produkcji wrocławskiego PAFAWAG-u (łącznie 40 szt.). W styczniu 1975r. po raz ostatni zmieniono przebieg linii na miejskim odcinku w Warszawie, usuwając ją z ul. Drawskiej oraz Szczęśliwickiej i prowadząc w kierunku linii średnicowej już od przystanku "Warszawa Raków". W latach 1988-1989 dokonano ostatniej dużej inwestycji - wymiany nawierzchni na prawie całym odcinku kolei. Na znaczącej długości wprowadzono tor bezstykowy, ułożony na podkładach betonowych.

W połowie lat 90-tych XX wieku Polskie Koleje Państwowe postanowiły wyodrębnić WKD ze swoich struktur. 1 lutego 1994 r. utworzono Zakład Eksploatacji Linii WKD w Grodzisku Mazowieckim. Przełomem była jednak decyzja rządu RP o restrukturyzacji i komercjalizacji Polskich Kolei Państwowych, na podstawie której majątek WKD wydzielono z majątku PKP.

W dniu 22 grudnia 2000 r. utworzona została spółka PKP Warszawska Kolej Dojazdowa Sp. z o.o., z własnym zarządem i budżetem, która działalność gospodarczą rozpoczęła 1 lipca 2001 r. Od tej pory Spółka realizuje szereg działań mających na celu zaznaczenie swojej odrębności (nowe logo i barwy zakładowe), poprawę bezpieczeństwa podróżowania oraz estetyki na stacjach i przystankach WKD.

Wielkim wydarzeniem dla Spółki, a przede wszystkim dla korzystających z jej usług pasażerów było otrzymanie (początkowo na zasadach dzierżawy) od Samorządu Województwa Mazowieckiego w lipcu 2004 r. pierwszego od ponad 30 lat nowego elektrycznego pojazdu szynowego, w którym zastosowano wiele nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych. Dla tej serii taboru przyjęto oznaczenie EN95. W grudniu tego samego roku została parafowana umowa określająca zasady prywatyzacji WKD. Formalne podpisanie tej umowy nastąpiło 30 września 2005 r., jednak dopiero we wrześniu 2007 r. zostały spełnione wszelkie warunki niezbędne do ostatecznego sfinalizowania jej postanowień.

27 września 2007 r. "Wukadka" stała się pierwszym w 100% sprywatyzowanym kolejowym przewoźnikiem pasażerskim z Grupy PKP. Nowym właścicielem WKD stało się Konsorcjum Samorządowe, w skład którego wchodzą: Samorząd Województwa Mazowieckiego (właściciel większościowy) oraz sześć gmin, przez teren których wiedzie trasa linii WKD.

Dzięki szczególnej atmosferze wytworzonej przez personel, kolejka EKD zawsze przyciągała nie tylko pasażerów, ale pobudzała również wyobraźnię artystów. Świadectwem tego jest wiersz "Piosenka o dworcu EKD" Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i kilka powojennych filmów oraz działalność Klubu Miłośników EKD. Członkowie tego założonego w grudniu 1991 roku klubu jako główny cel statutowy przyjęli "inicjowanie i organizowanie działalności społecznej w zakresie doskonalenia i rozwoju linii WKD dla zapewnienia sprawniejszej i dogodniejszej obsługi pasażerów".



Za