Obóz dla robotników powstał pod koniec lat trzydziestych. Początkowo miszkali tam robotnicy pracujący przy budowie drogi prowadzonej przez firmę H.Pluschke z Legnicy. Obóz zajmował powierzchnię około 2 h. Podczas wojny obóz zmieniono na obóz robotników przymusowych Arbeitskommando 374. Z czaasem stał się obozem jenieckim. W październiku 1939 roku trafili tam pierwsi, polscy robotnicy. Ich zadaniem był budowa baraków pod przyszły stalag. 20 kwietnia 1940 do obozu trafili Polacy ze Śląska w liczbie 2000 (Sosnowiec, Będzin, Olkusz). Część zatrudniono przy budowie drogi, pozostałych w warsztatach na terenie obozu. W lipcu 1940 obóz zasiliło około 500 jeńców wojennych skierowanych do prac przy budowie drogi. W większosci Belgowie z czasem zostali zastąpieni przez jeńców francuskich. Jesienią 1941 roku do obozu dotarli jeńcy radzieccy w liczbie 400 osób. Cywilną część obozu zlikwidowano w 1943 roku. Polskich robotników wywieziono i zastąpiono jeńcami wojennymi z Rocji, Francji, Belgi, Dani. Stan osobowy wynosił 700 osób. Prace nadal prowadziła firma z Legnicy zaś nadzór nad robotnikami sprawowało SS. Drogi finalnie nie dokończono, na przełomie 1944/1945 zaprzestano prac w związku ze zbliżającym się frontem. Jeńców pozostałych przy życiu rozstrzelano. Sumaryczna ilość ofiar tego obozu szacowana jest na  800 - 1000 osób. Same baraki i infrastrukturę obozową rozebrano w 1945 roku. Dziś widoczne są jedynie resztki fundamentów.

b/h2024