Kościół Św. Trójcy to główny kościół Ewangelicko-Augsburskiej Parafii św. Trójcy w Warszawie.
15 stycznia 1777 ewangelicy otrzymali przywilej królewski zezwalający na budowę kościoła. Król Stanisław August Poniatowski osobiście dokonał wyboru projektu autorstwa Szymona Zuga. Inspiracją dla architekta był rzymski Panteon oraz drezdeński kościół Najświętszej Marii Panny. Budowę kościoła rozpoczęto 24 kwietnia 1777. 30 grudnia 1781 nastąpiło uroczyste otwarcie i poświęcenie Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego Św. Trójcy w Warszawie.
Na początku II wojny światowej, 16 września 1939, kościół stanął w płomieniach. Po zakończeniu wojny, w 1945 powracający ewangelicy przystąpili do odbudowywania swojej świątyni. Plany odbudowy sporządzone przez architekta Teodora Burszego zostały zatwierdzone przez Biuro Odbudowy Stolicy.
Rekonstrukcja odbywała się w latach 1949–1957. Kościół został wpisany do rejestru zabytków w 1965. 18 listopada 1956 odbyło się pierwsze nabożeństwo.
Budynek kościoła przy pl. Małachowskiego 1 mierzy 58 m wysokości, a średnica rotundy wynosi 33,4 m.

Dnia 11 grudnia 1866 r. została oddana do użytku publicznego pierwsza linia tramwaju konnego kursująca pomiędzy Dworcem Wiedeńskim i Petresburskim i przeznaczona dla pasażerów kolei. Równolegle funkcjonowała także linia wewnątrzmiejska - pomiędzy kościołem św. Anny i Dworcem Wiedeńskim, zatrzymując się na rogu Królewskiej i Krakowskiego Przedmieścia oraz Marszałkowskiej i Królewskiej (a także w dowolnym miejscu na życzenie pasażerów). Linia została wybudowana przez Główne Towarzystwo Rosyjskich Dróg Żelaznych i dopiero w latach 70-tych XIX w. władze miejskie postanowiły stworzyć własną sieć tramwajową, co sfinalizowano ostatecznie w 1881 r. kiedy to wybudowana została pierwsza miejska linia tramwajowa, na trasie: ul. Nalewki-ul. Świętojerska-ul. Długa-ul. Wąska-Podwale-Krakowskie Przedmieście (na odcinku Królewska - Nowy Zjazd obok tramwaju kolejowego)-Nowy Świat-al. Ujazdowskie-Bagatela-Rogatki Mokotowskie. Trasa była jednotorowa, a tramwaje kursowały w godz. 7.30 - 22.00.
Sieć tramwajów konnych rozwijano w następnych latach (wykonawca: Towarzystwo Belgijskie "Societe Generale de Tramways Varsoviens"). W 1882 r. przejęło tramwaj kolejowy, który utracił pierwotne znaczenie po wybudowaniu w 1875 r. mostu kolejowego przy Cytadeli.
W 1899 r. cała sieć, licząca 30 km i 234 tramwajów obsługujących 17 linii, została wykupiona przez miasto. W 1908 miasto powierzyło firmie "Siemens & Halske" zastąpienie trakcji konnej tramwajem elektrycznym i odtąd rozpoczął się zmierzch tramwajów konnych w Warszawie. Prace elektryfikacyjne postępowały bardzo szybko, ale tramwaj konny przetrwał jeszcze do 1914 r. (na Woli). Tramwaje konne powróciły na ulice Warszawy jeszcze na ok. 6 tygodni wiosną 1917 r., kiedy to po wybuchu kotła w elektrowni tramwajowej tramwaje elektryczne były przez ten czas unieruchomione z powodu braku prądu.

Wszystko o komunukacji miejskiej w Warszawie.

Cenne źródło: 

https://sh-tras...asywlatach.htm"