Choć nie znamy dokładnego czasu lokacji wsi przyjmuje się, że mogła ona istnieć już na początku XII w. i należeć za sprawą Bolesława III Krzywoustego wraz z sąsiednimi Braciejewicami do pierwotnego uposażenia klasztoru benedyktyńskiego na Łysej Górze (nadanie zostaje potwierdzone w dokumencie z 1270 r.).Obszar tych wsi musiał być niemały gdyż w latach późniejszych na ich gruntach powstały jeszcze trzy kolejne. W 1427 r. nastąpił podział dóbr zakonnych na „stół opaci i wspólny”. Wsi Głodno przypadło należeć do tego drugiego.W latach 1470-80 omawiane Głodno liczyło 11 łanów kmiecych ziemi i posiadało 3 karczmy z rolami oraz jezioro. Bliskie sąsiedztwo Wisły powodowało zapewne częste powodzie i podtopienia jak np. w roku 1542 r.W 1819 r. miała miejsce kasata klasztorów w Królestwie Polskim, wskutek czego omawiane Głodno przeszło na własność Państwa. Stan ten utrzymywał się do roku 1868 r. kiedy to majorat Braciejowice (do którego należało Głodno) otrzymał książę Włodzimierz Czerkaski - dyrektor Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych; następnie dobra podlegały ciągłej dzierżawie. W 1877 r. wieś liczyła 331 osób. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku wieś przeszła na własność Skarbu Państwa. Około roku 1935 głównie na potrzeby przewozu buraków do cukrowni w Opolu Lubelskim powstała kolejka wąskotorowa „prowadząca” przez Niezdów i Łaziska - do Wsi Głodno.

Przygotowano na podstawie.

1. Skrócone studium historyczno-opisowe wsi Głodno, tekst Kazimierz Słowik, Fot. Jerzy Libera, PKZ oddział w Lublinie 1986 r. , w posiadaniu WUOZ w Lublinie.

2. Kazimierz Myśliński, Z dziejów rozwoju wsi lubelskiej w XIV i XV wieku, Rocznik Lubelski 1958.

3. Stanisław Kuraś, Dzieje Lubelszczyzny T. III Warszawa 1983.

4. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego Tom II pod red. F. Sulimerskiego, B. Chlebowskiego, W. Walewskiego.