W styczniu 1901 r. oddano do użytku linię tramwajową do Pabianic. Początkowo linia nie dochodziła do centrum miasta, lecz kończyła się około pół kilometra wcześniej na ul. Warszawskiej w pobliżu kościoła św. Floriana. Tor tramwajowy poprowadzony został poboczem szosy łączącej Łódź z Pabianicami. Mijanka końcowa usytuowana została na wprost wylotu ul. Kaplicznej. Szosa, czyli na terenie miasta ul. Warszawska, kończyła się przy skrzyżowaniu z ul. Konstantynowską i dalej przechodziła w zwykłą ulicę ciasno zabudowaną po obu stronach domami. W związku z tym, że dalej tor musiał biec w jezdni ulicy, potrzebna była na to zgoda władz miejskich, które uzależniły jej wydanie od zapewnienia udziału w dochodach z eksploatacji linii. Jednak po interwencji udziałowców przedsiębiorstwa tramwajowego u cara władze miejskie musiały wydać bezwarunkową zgodę na przedłużenie linii. W grudniu 1905 r. doszło do uruchomienia nowego odcinka linii kończącego się przy Magistracie (obecnie Muzeum Miasta Pabianic).