Dawny zamek/pałac Ponińskich - obecnie w stanie niezabezpieczonej ruiny, popadającej w coraz większą
degradację. Pierwsza wzmianka o zamku w tej lokalizacji pochodzi z XIV w. właścicielami tych ziem byli książęta litewscy a drewniany zamek pełnił funkcje typowe dla obiektów warownych. W ХVII w. władający Czerwonogodem ród Daniłowiczów zbudował tu pierwszą kamienną fortecę. W 1778 r. posiadłość nabył Karol Poniński, który w 1820 r. przebudował zamek na klasycystyczny pałac - według projektu lwowskiego architekta Juliana Zacharowicza. W następnych latach pałac był udoskonalany przez syna Karola - Kaliksta Ponińskiego, który przebudował rezydencję na styl neogotycki. Ostatnią jego właścicielką została na początku ХХ w. księżna Maria Eleonora Lubomirska (z d. Zamoyska, która była formalną właścicielką pałacu do 1945 r.) W czasie I WŚ, w związku z aktywnością wojsk w tym rejonie i stacjonowaniem w zamku przez obie walczące strony, zamek wraz z otoczeniem zostały znacznie zdewastowane. Mimo częściowej odbudowy w latach 30-tych, obiekt nie powrócił już do dawnej świetności i właściwie nie nadawał się do zamieszkania: jedno z pomieszczeń zajmował na stałe tylko miejscowy nauczyciel, a sama księżna z rodziną mieszkała w pobliskim dworku (notabene była to bardzo przedsiębiorcza osoba, prowadziła liczne sady morelowe i winogronowe). Dzieła zniszczenia dokonano w czasie II WŚ. W czasie okupacji niemieckiej w zamku funkcjonował silny oddział polskiej samoobrony, wobec zwiększających się ataków oddziałów UPA. Po przejściu frontu, Czerwonogród został zaatakowany przez oddział UPA pod dowództwem Petra Chamczuka „Bystrego” w czasie którego budowla znacznie ucierpiała. Przed atakiem, dowódca oddziału IB (Istriebitielne bataliony). Bronisław Stachurski (b. żołnierz AK i kierownik szkoły) zarządził przejście przebywających w zamku uciekinierów do pobliskiego kościoła, co uratowało większości tam obecnych życie, ponieważ zamek wkrótce został zdobyty przez Ukraińców.
Dalsza dewastacja i degradacja obiektu nastąpiła po nastaniu władzy sowieckiej i przymusowym opuszczeniu posiadłości przez właścicielkę (księżna zmarła w 1945 r. w Krakowie). Surowiec z opuszczonego zamku był systematycznie pozyskiwany na okoliczne obiekty (m.in. do budowy chlewni kołchozowych w Nyrkowie). W 2013 r. z powodu braku zabezpieczenia obiektu jedna z dwóch wież zamkowych uległa częściowemu zawaleniu.