Fabryka Fornirów i Dyktów „I.M. Leslau i Synowie” (Icek Majer Leslau) rozpoczęła działalność w listopadzie 1923 r. Produkowała fornir, dyktę, deszczułki dębowe i jesionowe oraz dębowe beczki do piwa. Po rozbudowie i modernizacji w 1928 r. rozpoczęła produkcję oklein z egzotycznych drzew (mahoń, orzech, palisander) głównie na rynki Anglii, Belgii, Francji i USA. W 1933 r. doprowadzono do fabryki kolej wąskotorową, a w 1939 r. normalnotorową. W 1940 r. przeszła pod zarząd niemiecki, a w roku następnym wydzierżawiono ją Ernestowi Lilischkies. W 1942 została skonfiskowana Na rzecz Generalnego Gubernatorstwa. Władze okupacyjne rozbudowały główny budynek fabryczny oraz powiększyły teren wokół zakładu. Produkcja fabryki ukierunkowana była na zapotrzebowanie firm niemieckich. Po zakończeniu II wojny światowej zakład upaństwowiono i podporządkowano Dyrekcji Lasów Państwowych jako Radomskie Zakłady Przemysłu Drzewnego. Produkowano wtedy okleiny dla krajowych fabryk mebli, tarcicę, a przede wszystkim parkiet dla budownictwa. Około 1965 r. przystąpiono do modernizacji zakładu przez wyposażenie w sprzęt importowany z Włoch, produkcję przestawiono głownie na okleiny z drewna krajowego i importowanego. W skład RZPD wchodziły dwa miejscowe zakłady przy ul. Domagalskiego i Kwiatkowskiego, we Włoszczowej, Rakowie i Stąporkowie .Z przyczyn ekonomicznych w latach 90-tych zlikwidowano zakłady zamiejscowe, a zakłady radomskie wydzierżawiono firmom zewnętrznym. W 2002 r. zakłady wystawiono na sprzedaż.

RafałT za „Encyklopedią Radomia” J. Sekulskiego