Klasztor Braci Mniejszych Kapucynów w Rozwadowie, w stylu toskańsko-umbryjskim (odmiana baroku) powstał dzięki Jerzemu Ignacemu Lubomirskiemu. Tradycja lokalna mówi, iż książę zdecydował się ufundować świątynię jako przebłaganie Boga za swój hulaszczy tryb życia.
Przyszły fundator klasztoru w 1723 r. wykupił miasto Rozwadów od Gabriela Rozwadowskiego, założone w 1690 r. w południowej części gruntów wsi Charzewice. Kompleks klasztorny umiejscowiono na wzniesieniu zwanym Jasną Górą, gdyż jak mówi legenda sprzed wieków, często w nocy widywano tam "jakieś światło".
Budując klasztor korzystano z miejscowych pokładów iłów, z których wypalano cegły, ale także zwożono ten surowiec z rozbiórki zamku obronnego w niedalekim Przyszowie, który pod koniec XVII wieku popadł w ruinę. Podczas wznoszenia murów świątyni miały miejsce liczne niepowodzenia. W listopadzie 1745 r. wzniesione przez architekta Jana Opitza fundamenty uległy częściowemu zniszczeniu. Kolejny architekt Jan Bay z Warszawy doprowadził budowę szczęśliwie do końca.
Pierwsi Kapucyni do Polski przybyli z prowincji Bolońskiej w 1681 r. dzięki staraniom króla Jana III Sobieskiego. Widoczna oraz bardzo owocna praca kaznodziejów, opiekunów chorych sprawiła, iż zainteresował się nimi książę, który podjął intensywne starania o sprowadzenie franciszkanów do Rozwadowa.
Konsekracji kościoła pod wezwaniem Zwiastowania Najświętszej Maryji Panny dokonał 14 października 1753 r. ks. bp. Franciszek Potkański, sufragan krakowski. Fundator nie doczekał tej uroczystej chwili, gdyż zmarł 19 lipca 1753 r. w Rzeszowie, jednak jego ciało przeniesiono wkrótce do klasztoru i tam pochowano. Klucze do świątyni przekazał pierwszym zakonnikom syn Jerzego Lubomirskiego, Teodor Hieronim Lubomirski.
Rozwadowski klasztor to nie tylko długowiekowa zabudowa, ale także liczne zabytki sakralne i dzieła sztuki, gromadzone tu od wieków. Trudno wyliczyć wszystkie, bo jest ich bardzo dużo. Dla przykładu - w przedsionku furty zakonnej znajduje się tzw. obraz fundacyjny, ukazujący w sposób symboliczny przekazanie klasztoru zakonnikom. Obraz datowany jest na drugą połowę XVIII w. Obok ołtarza św. Antoniego Padewskiego znajduje się wejście do krypty fundatorskiej, w której są pochowani niektórzy Lubomirscy związani z Rozwadowem: fundator klasztoru Jerzy Ignacy Lubomirski (zm. 1753), jego syn Teodor Hieronim Lubomirski (zm. 1761), syn Teodora - Franciszek Lubomirski (zm. 1812), Karolina Emilia Lubomirska (zm. 1940), Anna Lubomirska (zm. 1943). Ostatnim żyjącym potomkiem z linii rzeszowsko-rozwadowskiej jest Jolanta Lubomirska mieszkająca na Maderze. zob.