Jest to jedna z największych i najstarszych placówek w Polsce, zajmujących się leczeniem gruźlicy i chorób płuc.
Pierwsze obiekty, w których leczono gruźlicę wchodzące obecnie w skład Centrum powstały już w 1890 roku.
Przeszło 100 letnia tradycja, niepowtarzalny mikroklimat, obiekty szpitalne typu pawilonowego leżące pośród sosnowych lasów, bogata baza diagnostyczno-terapeutyczna i wysokie kwalifikacje personelu ugruntowały wysoką pozycję Otwocka jako ośrodka dla cierpiących na choroby układu oddechowego.


W roku 1929 zostało wybudowane Sanatorium m.st. Warszawy przy ul. W. Reymonta 57, obok istniejącego Sanatorium Towarzystwa Brijus (Zdrowie), według projektu inż. Mieczysława Kozłowskiego i przy wybitnym współudziale doktora Zdzisława Szczepańskiego, późniejszego dyrektora zakładu.

Sanatorium przygotowane było na przyjęcie 200 pacjentów, wybudowane zostało na 12,7 ha terenu leśnego, 100 m nad poziomem morza. Składało się z wielu luźno rozrzuconych zabudowań: pawilonu głównego, pawilonu izolacyjnego na 20 łóżek, budynku pralni parowo-mechanicznej, budynków gospodarczych i mieszkań służby, wieży ciśnień wysokości 25 m, domków stróża, ogrodnika, odźwiernego i mieszkania dyrektora zakładu, stacji biologicznej, własnego budynku stacji elektrycznej i sali sekcyjnej.
Szczególnie piękny i oryginalny był budynek główny o kształcie rozwartej litery Y, dwupiętrowy z mansardą. Mieściły się w nim sale chorych, leżalnie, gabinet dyrektora, gabinety lekarskie, rentgen, laboratorium, pokój fizykoterapii, pokoje dla personelu administracyjnego, pomieszczenia magazynowe, jadalnia ogólna, kaplica, pokoje personelu kuchennego, mieszkania dla kawalerskiego personelu lekarskiego, dla sióstr miłosierdzia i kapelana.
Gmach główny posiadał nowoczesne urządzenia techniczne: wodociąg z własną wieżą ciśnień i stacją pomp, lokalną kanalizację wraz z biologiczną oczyszczalnią ścieków, centralne ogrzewanie i centralne zaopatrzenie budynku w gorącą wodę z kotłowni, kuchnię parową i piekarnię mechaniczną, pokój – chłodnię połączoną z produkcją sztucznego lodu, pralnię parowo-mechaniczna, komorę dezynfekcyjną parowo-formalinową, automatyczną centralę telefoniczną dla telefonów wewnętrznych, dźwig elektryczny typu szpitalnego, sygnalizację świetlną na korytarzach i w dyżurkach pielęgniarskich, całkowitą radiofonizację, wyposażenie bloku kuchennego w aparaty do sterylizacji naczyń stołowych.
Poziom lecznictwa w sanatorium zapewniały wszelkie nowoczesne metody diagnostyczne i zabiegi lecznicze.
W Sanatorium m. st. Warszawy wykonywano na sali operacyjnej, wyposażonej w stół operacyjny z lampą bezcieniową, wszelkie zabiegi chirurgiczne z torakoplastyką włącznie. Stosowano odmę sztuczną, odmę olejową, torakoskopię i torakokaustykę, bronchografię, resekcję żeber, plombę olejową i torakoplastykę.
W czasie wojny sanatorium było zajęte przez Niemców i funkcjonowało jako szpital niemiecki.
Po wojnie zostało połączone administracyjnie z Sanatorium Brijus pod nazwą Sanatorium im. Feliksa Dzierżyńskiego.
Obecnie remontowane, modernizowane nosi nazwę Mazowieckie Centrum Leczenia Chorób Płuc i Gruźlicy. Za: