"Wystawa architektury i wnętrz w otoczeniu ogrodowem - 1912" powstała z inicjatywy projektujących w Krakowie architektów, którzy wykreowali własną, specyficzną estetykę określaną mianem  „Szkoły Krakowskiej”. 

W 1910 powołano komitet wykonawczy, w którym znaleźli się członkowie Prezydium Delegacji Architektów Polskich oraz Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana: Jan Bukowski, Józef Czajkowski, Władysław Ekielski, Karol Frycz, Wacław Krzyżanowski, Franciszek Mączyński, Adolf Szyszko-Bohusz, Tadeusz Stryjeński, Jerzy Warchałowski, Ludwik Wojtyczko, Kazimierz Wyczyński, a także Stanisław Goliński – krajowy instruktor ogrodnictwa, prezes Towarzystwa Ochrony Piękności Krakowa i Okolicy, Kazimierz Malecki, inspektor plantacji miejskich oraz Józef Sare - wiceprezydent Krakowa. 

Pieczę nad wystawą objęły władze Krakowa, które przekazały subwencję na jej organizację oraz pięciomorgowy grunt w Oleandrach. Wybrano korzystnie położony areał między Parkiem Jordana od zachodu, a Błoniami, od południa. Prace budowlane rozpoczęte we wrześniu 1911 i trwały do wiosny roku następnego. Ekspozycję uruchomiono 4 czerwca 1912, aczkolwiek uroczysta ceremonia otwarcia, z przyczyn pogodowych, została przesunięta na 8 czerwca. Wystawa trwała cztery i pół miesiąca i cieszyła się dużą popularnością.  28 lipca 1914 w budynkach powystawowych zostały ulokowane mobilizujące się oddziały strzeleckie. Strzelcy, a następnie Legioniści korzystali z terenu wystawy do 13 października tego roku. Miesiąc później obiekty przejęły władze miasta, które przeznaczyły je na cele aprowizacyjne.