W maju 1933 odbył się ogólnopolski zlot Zuchów i harcerzy młodszych w Krakowie. Przemaszerowali ulicami miasta, startując z Placu Jabłonowskic, a kończąc na Wawelu.

Pierwsze próby pracy z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym podejmowano w Polsce jeszcze przed I wojną światową. Tworzono wówczas zastępy „Biszkoptów”. Latem 1914 Olga Małkowska utworzyła w Zakopanem gromadę żeńską „Krasnoludków”. W historii ZHP uważa się to za moment narodzin polskiego ruchu zuchowego dziewcząt.

W 1917 Jan Mauersberger podjął próbę opracowania nowego systemu wychowania najmłodszych członków ZHP i zaproponował, by nazwać ich "Zuchami".

W latach 30.XXw.(i później, aż do końca lat 90.) do Zuchów należały dzieci w wieku 8–11 lat. Odznaką zuchową była głowa wilczka. Funkcjonowały wówczas  trzy stopnie zuchowe – zuch 1, 2 lub 3 gwiazdki, oraz 25 sprawności zuchowych dla dziewcząt, a 18 dla chłopców. Zawołaniem zuchów było „Czuj!”.