Kamienica Kleinpoldtowska. . Powstała w 1449-51 na miejscu drewnianego domu. Jej właścicielami na początku byli kolejno Stefan Kuśnierz, Marcin Strugała i Albert Twaróg. W latach 1452-1507 należała do rodziny Klekotów, a w 1507-16 do Jerzego Baryczki. Kolejnym właścicielem był rajca Erhard Kleinpoldt, który przebudował kamienicę w duchu baroku w 1620. Do końca wieku dom należał do Kleinpoldtów, którzy zmienili nazwisko na Małopolscy. Wtedy przeszła w ręce rodziny Lignau, którzy w 1788 kamienicę przebudowali powtórnie. Kolejnymi posiadaczami posesji byli Barbara Godziejewska, Marcin i Anna Radziszewska, Gotlieb i Wilhelmina Gerlach i Julian Myszkowski, który po Powstaniu Listopadowym nie wrócił do kraju i kamienica przeszła w ręce skarbu państwa do 1857. W 1928-37 kamienica należała do polskiego Penklubu, a w 1937 odkupiło ją miasto z przeznaczeniem na muzeum. W trakcie remontu odkryto malowane drewniane stropy z XVII i XVIII w. Zachowały się również izba tylna z XVI w. i piec na 2. piętrze z XVII w. Odbudową w latach 1950-3 kierował Stanisław Żaryn. Założono tu lapidarium, składając w domu wydobyte z gruzów części dekoracji rzeźbiarskich.