Babiogórski Ośrodek Historii Turystyki Górskiej na Markowych Szczawinach – placówka muzealna Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego z ekspozycją poświęconą historii turystyki górskiej w rejonie Babiej Góry, położone na polanie Markowe Szczawiny w Beskidzie Żywieckim, w granicach administracyjnych Zawoi. Ośrodek położony jest w sąsiedztwie schroniska PTTK na Markowych Szczawinach.

Placówka powstała w 1966 z inicjatywy Edwarda Moskały. Był to pierwszy z ośrodków muzealnych poświęconych turystyce górskiej. Jego siedzibą była dawna drewniana szopa gospodarcza, przebudowana na kształt pierwszego schroniska. Oprócz pamiątek turystycznych istotną część zajmują zbiory biograficzne poświęcone Hugonowi Zapałowiczowi oraz Kazimierzowi Sosnowskiemu. W 2011 ekspozycję przeniesiono do budynku dawnej GOPR-ówki. W starej siedzibie placówki planowane jest stworzenie ekspozycji poświęconej turystyce wysokogórskiej.

Obecna nazwa ośrodka została nadana uchwałą Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK z 6 czerwca 2016.

Muzeum jest czynne codziennie, klucz pobiera się w bufecie schroniska.



źródło: Wikipedia

Schronisko PTTK Markowe Szczawiny – górskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Beskidzie Żywieckim na północnych stokach Babiej Góry, na Markowych Szczawinach. Znajduje się na polanie Markowe Szczawiny na wysokości 1180 m.

Schronisko zostało wybudowane z inicjatywy prezesa Oddziału Babiogórskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (późniejszego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego) dr. Hugona Zapałowicza. Jego otwarcie nastąpiło 15 września 1906. Składało się wówczas z kuchni, jadalni, pięcioosobowej izby dla panów i trzyosobowej izby dla pań. Powstałe schronisko miało być odpowiedzią strony polskiej na silną ekspansję na tych terenach niemieckiego Beskidenverein, które posiadało m.in. schronisko turystyczne na Babiej Górze.



W 1922 odbyła się pierwsza rozbudowa schroniska. Kolejne rozbudowy, które miały miejsce w 1925, 1926, 1931 i 1934, uczyniły obiekt przestronnym i nowoczesnym. We wrześniu 1934 do schroniska doprowadzono linię telefoniczną i wodociąg. Przed II wojną światową zdołano jeszcze rozbudować I piętro schroniska i nakryć dachem jego werandę.

Podczas wojny schronisko przejęła oficjalnie krakowska sekcja Alpenverein, pomimo że zainteresowanie wyrażało też Beskidenverein). Gospodarz pozostał przedwojenny – Rudolf Wielgus, który, utrzymując dobre kontakty z niemiecką strażą graniczną, zdołał dokonać najbardziej potrzebnych remontów, a w styczniu 1945 uratował je przed spaleniem przez wycofujących się Niemców.

Po wojnie budynek nadal był użytkowany jako schronisko przez Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, a od 1950 przez Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. W 1964 przeprowadzono remont generalny schroniska, dodając m.in. kotłownię i agregat prądotwórczy. Przed zamknięciem, stary obiekt dysponował 64 miejscami noclegowymi w pokojach wieloosobowych, posiadał własne ujęcie wody i oczyszczalnię ścieków. Z Zawoi doprowadzono prąd elektryczny.



Od maja do lipca 2007 dokonano całkowitej rozbiórki schroniska. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom stary obiekt nie został częściowo zachowany i przeniesiony do skansenu w Zawoi jako zabytek, lecz po decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków dokonano jego całkowitej likwidacji.

wikipedia (fantom)