Kościół ewangelicki w Nysie – dawny rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem świętej Barbary, przekazany protestantom w XIX wieku.
Kościół sięga swoimi początkami czasów średniowiecza. Powstał z fundacji biskupa Jana Romki. Został dobudowany do murów miejskich. Pierwotnie stanowił kaplicę szpitala św. Barbary, najstarszego i jednego z największych w Nysie.
Po raz pierwszy wzmiankowany w 1341 roku . Zniszczony przez pożar w pierwszej połowie XVI wieku, odbudowany w roku 1544, a po sześciu latach rozbudowany przez biskupa Baltazara. Od tego czasu na dachu znajduje się żelazna chorągiewka z herbem fundatora. W XVIII wieku należał do zakonu franciszkanów.
W wyniku sekularyzacji dokonanej przez rząd pruski, kościół został w 1812 roku odebrany Kościołowi rzymskokatolickiemu i przekazany nyskim ewangelikom. Zmieniono wówczas patrona świątyni - zamiast św. Barbary otrzymała ona wezwanie Jezusa Chrystusa. Przy kościele utworzyła się protestancka gmina wyznaniowa z pastorem mianowanym przez króla pruskiego. Członkami tej wspólnoty byli głównie żołnierze przebywający w twierdzy nyskiej oraz ich rodziny. Kościół pierwotnie wzniesiony jako gotycki, z późniejszymi przekształceniami stylu architektonicznego. W 1544 roku otrzymał wystrój wczesnorenesansowy nad południową ścianą prezbiterium, a w 1732 roku zmieniono obudowę przedsionka, okna i wyposażenie wnętrza na barokowe. Po przejęciu przez ewangelików usunięte zostały wszelkie elementy związane z kultem świętych.
Obecnie kościół stanowi współwłasność kościołów ewangelicko-augsburgskiego i zielonoświątkowego. Odbywają się tu także nabożeństwa Adwentystów Dnia Siódmego.