Świątynia została wzniesiona z fundacji Stanisława z Bnina Śmigielskiego (ówczesnego właściciela wsi). Prace rozpoczęły się w 1637, a zakończono je w 1644 roku konsekrowaniem pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP przez biskupa Bajkowskiego. Informacje na ten temat zachowały się w ocalałej do dzisiaj Kronice Oporowskiej, której początki sięgają fundacji kościoła.

Pod względem architektonicznym budowla posiada konstrukcję szkieletową z wypełnieniami ceglanymi, tynkowanymi. Samo wnętrze jest oszalowane, a wieża i kruchta południowa murowane, otynkowane. Pod częścią kościoła krypta. Świątynia jednonawowa z prezbiterium nieco węższym i niższym od nawy, zamkniętym wielobocznie. Od północy usytuowana jest zakrystia z lożą kolatorską na piętrze. Przy nawie od zachodu czworoboczna wieża z kruchtą w przyziemiu, od południa kruchta, od północy nowsza przybudówka. Do połowy XIX wieku na cmentarzu przykościelnym znajdowała się również drewniana dzwonnica, zbudowana w latach 1704–1705.

Wnętrze obiektu przytłacza swoim mistycyzmem i barokowym wystrojem. Ołtarz główny późnobarokowy z XVIII w. z rzeźbami św. Józefa, Joachima i aniołów. W polu środkowym obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem Różańcowej z około 1640 roku, w zwieńczeniu XVIII-wieczny obraz św. Stanisława bpa. Dwa ołtarze boczne z rzeźbami aniołów podtrzymujących baldachimy nad obrazami – w lewym obraz św. Jana Nepomucena unoszonego do nieba (w zwieńczeniu obraz Komunii św. Onufrego); w prawym obraz Anioła Stróża ochraniającego przed szatanem i śmiercią chłopca w stroju polskim z około 1650 roku (w zwieńczeniu obraz św. Rocha ok. 1720–30). Ambona, ława kolatorska i balustrada przed ołtarzem głównym w stylu Ludwika XVI z końca XVIII. Chrzcielnica barokowa z 2. poł. wieku XVII, w kształcie muszli wypełnionej wodą, wspartej na delfinie, wynurzającym się z fal morza; po bokach muszli dwie rzeźby aniołów, na pokrywie Chrzest Chrystusa, powyżej Bóg Ojciec w glorii. Skarbonka z pnia drzewa z okuciami i żelaznymi drzwiczkami (zapewne z wieku XVII). Świecznik wiszący wczesnobarokowy ok. 1640; pośrodku mandorli z wici, ozdobionej liśćmi i kwiatami (z kutego żelaza), drewniana, pełnoplastyczna rzeźba Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej, stojącej ma smoku; wokół mandorli przytwierdzone esownice z lichtarzami, u dołu pająk mosiężny, siedmioramienny z kulą, u góry mniejszy sześcioramienny.



Za: