Najstarszym i najcenniejszym zabytkiem Lubiechowej jest kościół św. Piotra i Pawła. Jest to późnoromańska budowla, datowana na 3. ćw. XIII w. Zachowała się pierwotna bryła kościoła, z nawą przykrytą stropem (oczywiście, sam strop, pokryty ludowobarokową polichromią, jest znacznie nowszy, XIX-wieczny) oraz sklepionym, dwuprzęsłowym prezbiterium. (Według niektórych badaczy obecne prezbiterium jest nieco późniejsze.) Z tych czasów pochodzą liczne detale kamieniarskie – zworniki i żebra sklepień, służki z kapitelami pokrytymi ornamentem roślinnym. W XVI w. powstała wieża, nadbudowana w XIX w., kiedy również poszerzono okna i wykonano neogotyckie ozdoby w tynku (m.in. fryz pod okapem dachu). We wnętrzu zwraca uwagę przede wszystkim bogata i dobrze zachowana polichromia ścian i sklepienia, odkryta spod grubej warstwy tynku w 1968 r. i stopniowo do 1979 r. odsłonięta, konserwowana i częściowo rekonstruowana. Temperowe malowidła pochodzą z dwóch, wyraźnie różniących się faz. Starsze, datowane na 4. ćw. XIV w., to umieszczone na płn. ścianie prezbiterium dwie sceny (na niebieskim tle) – Pokłon trzech króli i Walka św. Jerzego ze smokiem. Pozostałe sceny, namalowane płasko, konturowo, na białym tle, wyszły spod pędzla mniej wykształconego artysty w 2. ćw. XV w. Cechuje je pewien prymitywizm formalny, ale ujmują widza rubasznością i naiwną dosłownością przedstawień. Na sklepieniu prezbiterium wyobrażono w przęśle wsch. Chrystusa – sędziego z postaciami orędowników – Marii i Jana Chrzciciela oraz anioły z narzędziami Męki Pańskiej i dmące w trąby (nawiązanie do Apokalipsy). Na sklepieniu przęsła zach. znajdują się atrybuty czterech ewangelistów (wół, lew, uskrzydlony młodzieniec, orzeł) i popiersia dwóch proroków. Na ścianie wsch. prezbiterium widać zmarłych wstających z grobów, a poniżej – po lewej dusze zbawionych (m.in. króla i biskupa), wprowadzane przez św. Piotra do Królestwa Niebieskiego, zaś po prawej – dusze potępionych, spadające do paszczy Lewiatana. Niżej umieszczono wizerunki patronów kościoła – św. Piotra i Pawła. Na ścianie południowej widać piekło oraz wizerunki świętych, natomiast na ścianie północnej – w przęśle wsch. – bardzo ciekawy cykl Genesis: Stworzenie świata (który ma formę koła z... budynkami), Stworzenie Adama i Ewy, Zaślubiny Adama i Ewy, Grzech pierworodny, Wygnanie z raju (raj to ogródek, otoczony płotkiem z bramką), Ciężka praca – konsekwencja grzechu. Powyżej widać króla Dawida grającego na harfie i przedstawienia moralizatorskie: para półnagich ludzi (symbolizująca nieczystość i nieuchronność przemijania), para w bogatych strojach dworskich, ze zwierciadłem (symbolizująca próżność). W sąsiednim przęśle cykl ten kontynuuje obżartuch, wiozący swój brzuch na taczce. Poniżej wyobrażono postacie 5 apostołów, św. Jadwigę i św. Mikołaja. Na ścianie północnej nawy znajduje się monumentalny wizerunek św. Krzysztofa. Interesujące jest także wyposażenie kościoła – renesansowa chrzcielnica z 1549 r., manierystyczny ołtarz główny z 1613 r. (dzieło Tobiasza Schesballa z Jeleniej Góry) z obrazem Ukrzyżowanie (oba dzieła związane z protestantami) oraz rokokowy ołtarz boczny. Z okresu XVI-wiecznej przebudowy pochodzą dwa portale. Osobne miejsce należy się płytom nagrobnym, wmurowanym w zewnętrzne i wewnętrzne ściany nawy. Znajdujące się we wnętrzu (po prawej stronie zespołu) płyty z wizerunkiem rycerza (Wenzela von Zedlitz, zm. w 1567 r.) i jego żony (Barbary, z d. Seidlitz, zm. w 1580 r.) oraz znajdujące się obok płyty z herbami i inskrypcjami stanowiły pierwotnie nagrobek tumbowy opiekunów kościoła, ustawiony na honorowym miejscu, w prezbiterium. Kościół otoczony jest murem obronnym z okazałym budynkiem bramnym, pochodzącymi z XVI w. (tylko krenelaż muru jest XIX-wieczną fantazją).



(opis pochodzi z :