Ruiny klasycystycznego pałacu wzniesionego w pierwszej połowie XIX w., przebudowanego w 1919 r. i odnowionego w 1961 r. Budynek murowany, z cegły, potynkowany, zbudowany na planie prostokąta, dwukondygnacjowy, na wysokich piwnicach, nakryty dachem czterospadowym z eternitu. Fasada (elewacja wsch.) 9-osiowa z płaskim ryzalitem z pilastrami, poprzedzonym nowszym balkonem opartym na kolumnach doryckich. Elewacja ogrodowa powtarza układ frontowej, w północnej elewacji bocznej znajdowała się niewielka półokrągła przybudówka z 1919 r. Dolna część elewacji boniowana, okna w obramieniach uszatych, do niedawna w niektórych były ozdobne kraty. Układ wnętrz dwutraktowy z korytarzem między traktami i centralnie usytuowaną klatką schodową. Piwnice i klatka schodowa nakryte były sklepieniami, w pozostałych pomieszczeniach znajdowały się płaskie stropy o konstrukcji drewnianej.
Więcej na: