Koloruj
 | Polska › Polskie Obiekty Światowego Dziedzictwa UNESCO › Królewskie Kopalnie Soli w Wieliczce i Bochni › Kopalnia Soli Wieliczka › Komora Józefa Piłsudskiego |
1950 , Grota gen. Świerczewskiego.
|
Na stronie od 2015 lipiec
10 lat 9 miesięcy 0 dni |
 |
sztolnie
|
W komorze tej, w jej górnej części stoi pomnik Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego, który został wykonany w solnej bryle przez górnika-rzeźbiarza Stanisława Anioła w 1997 r. Pomnik został ustawiony na pamiątkę wizyty jaką złożył w kopalni w Wieliczce Twórca Legionów Polskich, Naczelnik Państwa Polskiego w dniu 20 października 1919 r.
Komora ta powstała w pierwszej połowie XIX w. w wyniku wyeksploatowania dwóch sąsiadujących ze sobą brył soli zielonej. W latach 30-tych XIX w. dwie sąsiednie komory zostały połączone ze sobą 10 metrowym tunelem. Austriacy, którzy w tamtych latach tworzyli trasę turystyczną wybudowali w komorze drewniane schody i pomost, a dno wyeksploatowanej komory zalali solanką. Stworzyło to możliwość uatrakcyjnienia zwiedzania kopalni o przejażdżki tratwami tunelem łączącym obie komory. W czasie przeprawy zwiedzającym, płynącym tratwą towarzyszyły dźwięki orkiestry salinarnej oraz pokazy sztucznych ogni. Ta sielanka trwała do roku 1915, gdy w trakcie przeprawy tratwą grupy żołnierzy pruskich doszło do nieszczęśliwego wypadku. Tratwa została przeładowana, i w trakcie przeprawy wywróciła się dnem do góry. Choć zawartość soli w solance powoduje, że człowiek unosi się w takiej zawiesinie i nie tonie, to w tamtym przypadku 7 żołnierzy zginęło, gdy nie mieli możliwości wydostania się spod przewróconej tratwy.
Na dnie komory na uwagę zasługuje figura pochodząca z XIX w. patrona tonących św. Jana Nepomucena oraz drewniana obudowa, zwana koszykową.
Komora nazywana dziś Józefa Piłsudskiego, nie zawsze nosiła taką nazwę, choć im. Józefa Piłsudskiego nosi ona już drugi raz. Na przestrzeni dziejów była to kolejno:
- Komora Rosetti i Mayer (w latach 1830-1887),
- Komora Rudolfa i Stefanii ( w latach 1887-1918),
- Komora Józefa Piłsudskiego (w latach 1918-1945),
- Komora Karola Świerczewskiego (w latach 1945-1989),
- Komora Józefa Piłsudskiego (po roku 1989).
Kopalnia Soli [ Wieliczka] – jedna z najstarszych na świecie kopalni soli kamiennej. Mieści się w Wieliczce pod Krakowem. Od XIII wieku do 1772 wspólnie z Kopalnią Soli [ Bochnia] wchodziła w skład żupy krakowskiej. Sole wydobywane w kopalni pochodzą z miocenu i zostały wraz utworami towarzyszącymi tektonicznie przesunięte przez ruchy orogenezy alpejskiej w obecne miejsce z pierwotnej lokalizacji odległej o minimum kilkadziesiąt kilometrów.
W 1976 roku kopalnia wpisana została do krajowego rejestru zabytków. Dwa lata później w 1978 roku wpisana przez [
Kopalnie odwiedziło w 2006 roku 1 mln 65 tys. 857 gości, z tego 58% odwiedzających stanowili obcokrajowcy. Spośród nich najwięcej do kopalni przyjechało Brytyjczyków – ponad 57 tysięcy i Niemców – ponad 50 tysięcy.
Wielicka kopalnia liczy 9 poziomów, z których pierwszy – poziom Bono – sięga na głębokość 64 metrów, zaś ostatni leży 327 metrów pod powierzchnią ziemi. Łączna długość chodników, łączących około 3000 wyrobisk (chodników, pochylni, komór eksploatacyjnych, jezior, szybów, szybików), przekracza 300 km. Kubatura zespołu wyrobisk to ok. 7,5 mln m³.
Kopalnię cechuje unikalny mikroklimat, na który składa się – obok dużej wilgotności i zawartości chlorku sodu – stała temperatura (ok. 9-12 °C), ciśnienie, jonizacja i promieniowanie świetlne, wysoka zawartość w powietrzu manganu, magnezu i wapnia. Sprzyja on prowadzonym na głębokości 135 metrów w komorze Jezioro Wessel turnusom rehabilitacyjnym dla osób ze schorzeniami górnych dróg oddechowych.
W kopalni powstało w roku 1951 [ Muzeum Żup Krakowskich]. Najstarszą zlokalizowaną dziś częścią kopalni, w której odbywało się wydobywanie soli metodami górniczymi, jest szyb Goryszowki, pochodzący z drugiej połowy XIII w. Jest to jedyny obiekt górniczy na świecie czynny bez przerwy od średniowiecza do chwili obecnej, pozwalający prześledzić rozwój techniki górniczej w poszczególnych epokach historycznych.
Wielicka kopalnia usytuowana jest w zachodniej części podkarpackich złóż solnych, których wiek określany jest na około 15 milionów lat. Złoże powstało w okresie mioceńskim, wieku badeńskim w trakcie zaniku Morza Mioceńskiego, które stało się morzem zamkniętym o wysokim stopniu zasolenia.
Gorący klimat oraz stale podnoszące się dno (efekt powstawania Karpat) stworzyły warunki sprzyjające [ sedymentacji]. W pierwszej kolejności zaczęły osadzać się węglany, następnie siarczany, a na końcu sole kamienne, przy czym w południowej części akwenu doszło do uformowania się złoża bryłowego (zubrowego), a w północnej i środkowej jego części powstało złoże pokładowe (warstwowe). Czas trwania procesu sedymentacji określany jest na 15-20 tysięcy lat, po nim nastąpił proces wypełniania zbiornika warstwami ilastymi i mułowymi. Podczas ostatnich ruchów górotwórczych Karpat nastąpiło nasunięcie się złoża bryłowego na pokładowe. Obecnie wielickie złoże solne ma około 10 km długości, 600-1500 m szerokości oraz od kilku do około 400 m miąższości.
Znana na całym świecie podziemna [ Trasa Turystyczna] wielickiej kopalni powstała na przełomie XVIII i XIX wieku. Ok. miliona turystów rocznie zwiedza ok. 3 km trasy składającej się z 20 komór, położonych na głębokościach od 64 do 135 metrów (poziom I-III). Kopalnię licznie odwiedzają także przywódcy państw, naukowcy i artyści. Czas zwiedzania to ok. 2 godziny.
Źródło: /p>