Na formie (kopyto) ułożony jest arkusz blachy, który dociskany jest za pomocą szablonów; poszczególne szablony dokręcane są do formy w odpowiedniej kolejności, dzięki czemu arkusz blachy przyjmuje pożądany kształt. Z uwagi na grubość profilowanej blachy (typoszereg ich grubości określają przepisy Polskiego Rejestru Statków) i niezbędną do wykorzystania siłę nacisku, fotografia prezentuje wielkość nakrętek, używanych kluczy oraz średnicę gwintowanych prętów szablonów. Do wytworzenia odpowiedniej siły nacisku potrzeba było co najmniej dwóch pracowników, dokręcających szablony z obu jego stron. Aby uzyskać pożądany profil krzywizny dokręcanie przebiegało cyklicznie na poszczególnych szablonach. Technologia ta była typowa dla małych stoczni nie posiadających oprzyrządowania, powalającego uzyskać te same efekty za pomocą np. pras hydraulicznych (morskie stocznie produkcyjne) – przy tak małych powierzchniowo profilowanych arkuszach ta metoda, jaką prezentuje fotografia, była całkowicie wystarczająca.